Tag: The Long-lost Art Of Becoming Invisible
El Pino & The Volunteers van hun pop kant
geplaatst door Fred op 03 jan 2010, onder Album recensies, Alternative, Pop
Ze zijn niet heel bekend, maar het Nederlands bandje El Pino And The Volunteers kwam 21 November 2009 met hun nieuwe album ‘The Long-lost Art Of Becoming Invisible’. Ikzelf was bij het promotingsconcert, 12 November, in Rotown, Rotterdam.
Tracklist:
1. Wake Up
2. Dust And Doubts
3. The Big, The Blind, The Undefined
4. There’s No Cure For Stupidity
5. Here’s To The Rescue
6. Black And Blue
7. Right On
8. Not Jealous
9. Don’t Look At Me ‘Cause I Don’t Know
10. The Minute I Let Go
11. White On White
12. The Long-Lost Art Of Becoming Invisible
De opener: ‘Wake Up’ geeft al aan dat er een verandering heeft plaatsgevonden bij El Pino. Het americano geluidje en het folkerige is weg, en El Pino begint meer een popbandje te worden. De intro begint rustig met een akoestische gitaar, waar een piano en elektrische gitaar overheen komen. De intro bouwt zich op, er komen drums en zang bij en op een onverwachts moment begint het couplet. Het couplet is rustig en zit strak in elkaar, en je hoort het al wanneer het refrein gaat beginnen doordat de gitaar en drums stevig beginnen te spelen. Het refrein is redelijk eenvoudig, maar het nummer wordt zeer interessant gemaakt doordat het refrein steeds op een wel logisch, maar onverwachts moment begint. Het nummer wordt zo nu en dan wat opgevrolijkt door een gitaar die wat soleert en dat, samen met de onverwachtse inzetten maakt dit nummer en goed, lekker en uniek nummer.
Dust and Doubts is het tweede nummer. bekijk hier de video:
Nummer drie is ‘The Big, The Blind, The Undefined’. Het nummer in ontstaan uit een oud liedje, genaamd ‘Elevator’. Ap (bas) heeft het nummer verandert en het speelbaar gemaakt. Tjirk (gitaar) heeft daarbij de refreinen en de birdge gemaakt. David (zang, gitaar) heeft hierop de tekst gemaakt. Dit nummer is minder interessant gemaakt door opvallende bijvoegingen. De intro begint weer met een akoestische gitaar. Op het moment dat de drum erin valt begint het couplet. Het nummer blijft ongeveer hetzelfde en er zijn niet echt grote verschillen qua dynamiek. De stem van David begint na een tijdje een beetje zeurderig te klinken, en dat maakt het nummer na een tijdje luisteren ook een tikkeltje saai. (continue reading…)