Het hele concert is te koop op DVD en is zeer aan te raden!

 CD2
1. Take Back the City (4:39)
2. Shut Your Eyes (3:16)
3. An Olive Grove Facing The Sea (2009 Version) (4:57)
4. Run (5:55)
5. Give Me Strength (3:23)
6. Signal Fire (4:26)
7. Spitting Games (3:46)
8. Open Your Eyes (5:39)
9. Dark Roman Wine (4:16)
10. Fifteen Minutes Old (3:16)
11. You Are My Joy (3:45)
12. Golden Floor (3:18)
13. Starfighter Pilot (3:18)
14. PPP (3:24)
15. Chasing Cars (Live at the Union Chapel) (5:17)‘

Just Say Yes’ begint redelijk bekend, alsof het gewoon weer de oude Snow Patrol is. Daar is natuurlijk niks mis mee. Met hun oude nummers hebben ze natuurlijk fans gewonnen. De drum bouwt zich langzaam op, er komt een achtergrond koortje bij, maar de climax komt in het refrein. De drum en de bas komen er vol bij en de passende stem van Gary Lightbody begint ook voller te zingen. De synthesizers knallen erbij, en je begint meteen mee te bewegen. Dan bouwt het zich weer af en begint het tweede couplet. Dit keer met een stevigere beat. Ook de gitaar komt er steviger bij met een lekker gitaarriffje. Dan weer de opbouw. Gitaar en bas zijn weg, Gary zingt: “For Gods Sake Dear…” vier maal, en dan begint het weer. Alle instrumenten knallen erin en maken het een prima refrein. De bridge duurt maar kort en is ook niet heel interessant, maar daarna knalt het refrein er weer heerlijk in. Over de outtro valt niet veel te zeggen. Alle instrumenten houden op en de synthesizer glijdt langzaam weg.  

‘Give Me Strenght’ begint redelijk rustig met een akoestisch gitaartje. Dan komt de zang erbij en begint het couplet. Op de achtergrond hoor je de synthesizer meespelen. Tijdens het nummer komen er steeds meer instrumenten bij en wordt alles harder. Voor de opbouw krijgt dit nummer zeker een dikke 8. Als het gaat om afwisseling en opbouw tussen coupletten en refreinen dan is het niet een heel hoog cijfer. Het nummer gaat in een keer over naar het refrein en dan meteen weer terug naar het couplet. Als je net ‘Just Say Yes’ hebt geluisterd is dat wel een beetje jammer. Toch een fijn nummer. Zeer makkelijk te luisteren en een goede opbouw. 

‘Dark Roman Wine’ begint heel anders dan ‘Give Me Strenght’. De intro is rustig en je zou het zelfs saai kunnen noemen. De intro duurt naar mijn idee te lang, maar misschien houdt Snow Patrol rekening met de ouden van dagen. Dit nummer blijft het hele nummer zoals de intro was. Dat was een flinke tegenvaller. Je zou namelijk verwachten dat het op een gegeven moment harder zou worden en dat tot een enorme climax zal leiden, maar dat is bij dit nummer niet het geval. Een tegenvallertje.}

Voor de rest staan er op dit album geweldige nummers die Snow Patrol al eerder op albums heeft laten verschijnen. Hierbij moet je denken aan nummers als ‘Chasing Cars’. Dit album is een samenstelling van veel qua stijl verschillende nummers. Een topalbum!

Tracklist:

1. Uprising – 5:02
2. Resistance – 5:46
3. Undisclosed Desires – 3:56
4. United States of Eurasia (+Collateral Damage) – 5:47
5. Guiding Light – 4:13
6. Unnatural Selection – 6:54
7. MK Ultra – 4:068. I Belong to You (+Mon cœur s’ouvre à ta voix) – 5:38
9. Exogenesis: Symphony Part 1 (Overture) – 4:18
10. Exogenesis: Symphony Part 2 (Cross-Pollination) – 3:56
11. Exogenesis: Symphony Part 3 (Redemption) – 4:37

Het eerste nummer van The Resistance, ‘Uprising’,  is eigenlijk geen rock nummer, maar meer richting het popgenre. Ik had wel een harder nummer verwacht met een strakker gitaarriffje. Toch is het een lekker nummer en blijf ik erbij dat Matthew een klasse zanger is.

Het tweede nummer is ‘Resistance’. Hier merk je in de intro al weer de klassieke invloeden op de band. Het is één van de rustige nummers op het album, alhoewel het toch iets harder wordt na een tijdje. De sfeer van dit nummer kan je makkelijk omschrijven. Mysterieus en spannend. Heel strak gespeeld en zoals elk nummer geweldig gezongen.

‘Undisclosed Desires’ is het derde nummer van het album. Het is totaal niet de stijl van Muse, maar dat wil niet zeggen dat het een slecht nummer is. Anders dan andere nummers is een beter woord. De slap bass geeft het nummer toch iets goeds. Toch jammer dat het een redelijk eentonig nummer is. De zang is ongeveer elke zin hetzelfde, en in het refrein is het een andere melodie, maar die zingt hij dan ook weer elke zin. Jammer, want het had redelijk goed kunnen zijn. Maar ook dan denk ik dat er een hardere gitaar in had moeten zitten om het écht een ‘Muse nummer’ te maken.

Over het vierde nummer, ‘United States Of Eurasia’, wordt weinig goeds gezegd. Toch is het een van de beter nummers. Het bouwt zich geweldig op en dat maakt het een heel mooi nummer. Ook zit er een instrumentaal stukje bij dat me doet denken aan het Verre Oosten. Het is met een strijkerensemble opgenomen en dat klinkt geweldig. Het nummer heeft voor de rest veel weg van Queen, maar toch kan je de Muse sfeer proeven.

‘Guiding Light’ is nummer vijf, maar ik wordt er niet echt enthousiast van. Het begint even hard als het eindigt, en er zit ook niet een bridge in die het nummer speciaal maakt. Het is voor de rest wel een goed nummer, maar Muse kan beter, zoals we hebben gemerkt in de eerdere nummers.

Een van de beste nummers van het album is ‘Unnatural Selection’. Het begint rustig en  je krijgt het idee dat het net zo een nummer wordt als Resistance. Maar dan komt er opeens een heel strak gitaarriff. Muse maakt ook nog nummers in hun oude stijl! Het riff lijkt erg op die van New Born en het is heel strak gespeeld. De gitaarsolo in het nummer heeft het oude Muse geluid, en maakt het daarmee vertrouwd. Het nummer geeft je net iets meer kick dan de andere nummers. Naar mijn idee nummer 1 op het album.

Hierna volgt ‘MK Ultra’. Deze geeft je net zo een kick al de vorige, de intro alleen al is goed genoeg. De lage toon van de basgitaar geeft het weer zijn eigen ‘Muse-sfeer’. Weer gebruikt Matthew zijn zangtalenten op de juiste manier en maakt dat dit een topnummer.

‘I Belong To You’ is het achtste nummer op het album. Naar mijn idee niks voor Muse. Als Muse-liefhebber zou schrok ik hier toch van. Het nummer op zichzelf is goed. Het zit goed in elkaar, maar naar mijn idee past de stem van Matthew niet bij deze stijl. Ook had ik nooit gedacht dat Matthew goed Frans zou zingen. Hij eindigt het nummer in het Frans en dat geeft het nummer wel wat speciaals. Als ik niet zou weten dat het Muse zou zijn, zou het een super nummer zijn.

De 13 minuten durende symfonie ‘Exogenesis’ zit geweldig in elkaar. Dat klassieke muziek zóveel invloed kan hebben op een progressieve rockband. Gelukkig zijn er ook een hoop positieve opmerkingen over de softe nummers. Het is heel mooi gemaakt. Op een laat avonduurtje zit je achter de pc, en je zet de laatste 3 nummers van het album op. Je droomt weg van verbeelding wat er allemaal wel niet kan gebeuren. Alsof er een film wordt afgespeeld maar je ziet het beeld niet. Het is goed gespeeld en ik hoop dat ik Muse deze nummers ooit nog live kan zien spelen.

En zo komt Muse met zijn geniale muzikale talent naar voren. Het album eindigt dus met de ‘Exogenesis’ trilogie. Zoals ik al heb gezegd is dit heerlijk om naar te luisteren. Rustgevend en mooi. Je droomt weg bij de muziek. Je kan zeker merken dat Matthew hier een aantal jaar in heeft gestoken. Om zo iets te componeren moet je toch echt een klassemuzikant zijn. Zeker niet iedereen kan zoiets zo mooi overbrengen. Matthew heeft zeker laten zien wat hij allemaal in huis heeft.

Ik kan niet wachten tot het volgende album!