Muziekblog.com

Ze zijn niet heel bekend, maar het Nederlands bandje El Pino And The Volunteers kwam 21 November 2009 met hun nieuwe album ‘The Long-lost Art Of Becoming Invisible’. Ikzelf was bij het promotingsconcert, 12 November, in Rotown, Rotterdam.

Tracklist:
1. Wake Up
2. Dust And Doubts
3. The Big, The Blind, The Undefined
4. There’s No Cure For Stupidity
5. Here’s To The Rescue
6. Black And Blue
7. Right On
8. Not Jealous
9. Don’t Look At Me ‘Cause I Don’t Know
10. The Minute I Let Go
11. White On White
12. The Long-Lost Art Of Becoming Invisible

De opener: ‘Wake Up’  geeft al aan dat er een verandering heeft plaatsgevonden bij El Pino. Het americano geluidje en het folkerige is weg, en El Pino begint meer een popbandje te worden. De intro begint rustig met een akoestische gitaar, waar een piano en elektrische gitaar overheen komen. De intro bouwt zich op, er komen drums en zang bij en op een onverwachts moment begint het couplet. Het couplet is rustig en zit strak in elkaar, en je hoort het al wanneer het refrein gaat beginnen doordat de gitaar en drums stevig beginnen te spelen. Het refrein is redelijk eenvoudig, maar het nummer wordt zeer interessant gemaakt doordat het refrein steeds op een wel logisch, maar onverwachts moment begint. Het nummer wordt zo nu en dan wat opgevrolijkt door een gitaar die wat soleert en dat, samen met de onverwachtse inzetten maakt dit nummer en goed, lekker en uniek nummer.

Dust and Doubts is het tweede nummer. bekijk hier de video:

Nummer drie is ‘The Big, The Blind, The Undefined’. Het nummer in ontstaan uit een oud liedje, genaamd ‘Elevator’. Ap (bas) heeft het nummer verandert en het speelbaar gemaakt. Tjirk (gitaar) heeft daarbij de refreinen en de birdge gemaakt. David (zang, gitaar) heeft hierop de tekst gemaakt. Dit nummer is minder interessant gemaakt door opvallende bijvoegingen. De intro begint weer met een akoestische gitaar. Op het moment dat de drum erin valt begint het couplet. Het nummer blijft ongeveer hetzelfde en er zijn niet echt grote verschillen qua dynamiek. De stem van David begint na een tijdje een beetje zeurderig te klinken, en dat maakt het nummer na een tijdje luisteren ook een tikkeltje saai. (continue reading…)

Reality Killed the Video Star is het achtste solo-studioalbum van de Britse zanger Robbie Williams. Het is het eerste album sinds ‘Rudebox‘ (2006) en het nieuwe album kwam uit op 9 november 2009.

Tracklist
1. ‘Morning Sun’ – 4:06
2. ‘Bodies’ – 4:04
3. ‘You Know Me’ – 4:21
4. ‘Blasphemy’- 4:20
5. ‘Do You Mind? – 4:07
6. ‘Last Days Of Disco’ – 4:50
7. ‘Somewhere’ – 1:20
8. ‘Deceptacon’ – 5:01
9. ‘Starstruck’ – 5:22
10. ‘Difficult For Weirdos’ – 4:30
11. ‘Superblind’ – 4:46
12. ‘Won’t Do That’ – 3:38
13. ‘Morning Sun Reprise’ – 1:24

Het album begint met ‘Morning Sun’.  Het begint met een mondharmonica en wordt gevolgd door een strijkersensemble en een piano. Het nummer zit stevig in elkaar. Het verschil in hard en zacht zit in dit nummer goed in elkaar. Het refein is erg stevig en goed gezongen. Het is de beste keus voor het openingsnummer.

Het tweede nummer is tevens de leadsingle ‘Bodies’. De intro begint met een koortje. Het lijkt alsof het monniken zijn die het zingen. Dan komt er een beat bij waar je meteen bij gaat meebewegen. Na het eerste couplet breidt de beat zich uit en komen er allemaal geluiden bij. Met de zin “And that’s the way it’s gonna be’ vallen alle instrumenten weg en wanneer het refrein begint, knalt alles er weer in. In de ‘bridge’ komt het koortje er weer even bij, en daarna begint het pre-chorus weer, waarna het refrein er weer inknalt. Een super nummer!
Tip: Kijk hier voor de uitleg van ‘Bodies’

‘You Know Me’ is het derde nummer. Deze is wat rustiger met een piano en weer een koortje. Het couplet is redelijk vlot, maar het refrein is wat rustiger. Ook heeft dit nummer een leuke videoclip. Prima om te beluisteren als je ergens mee bezig bent of als achtergrond muziek! ‘You Know Me’ is de tweede single van het album.

Nummer vier is ‘Blasphemy’. Dit is het rustigste nummer van het album. De intro is met piano en strijkers. Het nummer blijft ongeveer de hele tijd even rustig, maar de bridge is ietsjes harder, wat ervoor zorgt dat het hele nummer interessant is. Het nummer zit goed in elkaar en is heerlijk om naar te luisteren.

Nummer vijf is lekker swingend. Het heet ‘Do You Mind’. Er zit een heerlijk catchy gitaarriffje in en een heerlijk meezing-refrein met de woorden:
“Do, ooh ooh, ooh, ooh ya mind, if I, II, I, I, II, I touch ya?
Do, ooh ooh, ooh, ooh ya mind, if I, II, I, I, II, I touch ya?”
Je hebt het al snel door en zit lekker mee te zingen. Ook zit er voor de bridge een solerend gitaartje wat weer zorgt voor de nodige afwisselingen. Een van de betere nummers van het album en zoals veel nummers gaat de tekst weer over lichamen en aanraken, maar dat mag de goedheid van het nummer niet bederven. (continue reading…)

Na Continuum waren veel mensen onder de indruk van John Mayer, en verwachtte mensen veel van het nieuwe album ‘Battle Studies’. Jammer genoeg kon John Mayer niet weer onverwachts goed zijn. De verwachtingen van iedereen waren te hoog. Het is hem gewoon niet gelukt om een superalbum te maken. Maar redelijk is het wel.

1. “Heartbreak Warfare” – 4:30
2. “All We Ever Do Is Say Goodbye” – 4:35
3. “Half of My Heart” (met Taylor Swift) – 4:10
4. “Who Says” – 2:56
5. “Perfectly Lonely” – 4:28
6. “Assassin” – 5:14
7. “Crossroads” – 2:29
8. “War of My Life” – 4:15
9. “Edge of Desire” – 5:32
10. “Do You Know Me” – 2:30
11. “Friends, Lovers or Nothing” – 5:59

Het nummer ‘Hartbreak Warfare’ is te eenvoudig voor John. Hij kan beter, dat weet iedereen, maar hij doet het gewoon niet. Het nummer blijft constant hetzelfde. Toch is het op een of andere manier niet heel saai. Het is en blijft heerlijke achtergrond muziek, maar ook prima om er even voor te gaan zitten en te genieten. Zoals je al in de titel kon zien gaat dit nummer over de liefde en veel andere nummers van deze plaat ook.

Dat komt het nummer ‘All We Ever Do Is Say Goodbye’. Het is net als ‘Hartbreak Warfare’. Het lijkt erop dat hij een paar simpele akkoordjes bij elkaar heeft gepakt, en daarop een nummer geschreven. Dan het refrein: het bestaat uit één zin die hij vier keer herhaald. Had John geen inspiratie meer? Blijkbaar wel, want hij vond het dan wél weer nodig om het nummer een bridge te geven met een klein gitaarsolootje.

‘Half Of My Heart’ begint al beter dan de andere nummers. Iets strakker en vlotter. Maakt het wel al meer John Mayer.  Het nummer begint met een fijne intro. Ook de loopjes van de electrische gitaar fleuren het nummer wat op. Bij een nummer als deze blijkt toch dat John Mayer wel een goede muzikant is.

‘Who Says’ is de single van het album. En toch overduidelijk niet het beste nummer van het album. Hij komt zelfs erg laag in de ranglijst. Het lijkt alsof een 16 jarig jongetje het nummer heeft uitgebracht. Het nummer is redelijk eentonig. Toch is het nummer wel meezingbaar, en dat is dan wel weer fijn. Maar toch teleurstellend als je ‘Continuum’ kent. John Mayer kan veel beter.

Dat blijkt dan ook in het nummer ‘Perfectly Lonely’. Het gaat zoals de titel zegt over liefdesbreuken. Zoals het merendeel van dit album gaat. De intro is al beter. John gaat zijn gitaar wat meer gebruiken, en als John Mayer zijn gitaar gebruikt, raakt hij ook de gevoelige snaren. Het refrein is ‘catchy’ en goed gezongen. Ook de tweede stem is lekker erbij. Dit nummer is een van de beste van het album.

Ook ‘Assasin’ klinkt ook goed in de intro, en de rest van het nummer maakt het af. Strakke drum, lekker basloopje, en natuurlijk goede zang. Het Refrein maakt het nummer wat harder, maar niet té hard. Gewoon prima om naar te luisteren. Niet te begrijpen dat er zulke contrasten kunnen zijn in 1 album. Je zou niet denken dat Assasin en Who Says op hetzelfde album zouden staan.

‘Crossroads’ is het dieptepunt van het album. Waarom zou John een nummer coveren, terwijl hij zelf veel beter dit soort nummers kan schrijven. Daarbij lijkt het alsof het nummer onprofessioneel is opgenomen. Als je het originele nummer ‘Crossroads’ niet kent, zal je ongetwijfeld ervan genieten. Maar als je het nummer wel kent is het groot gezegd verschrikkelijk. Slecht geluid en geprobeerd, maar gefaald, om het de oude stijl van Crossroads te geven.

De rest van de nummer zijn allemaal prima. Jammer is dat er niet echt eentje uitspringt. Je moet het album in zijn geheel nemen. En dan is het zeker een degelijk nummer. Veel van Mayer verwacht, maar misschien teveel. Het is een prima album. Maar alleen voor fans. Als je Mayer niet kent zou ik zeggen. Luister eerst naar zijn eerdere albums, zodat je weet waartoe Mayer in staat is.

Een degelijk album. Maar niet geweldig.

In This Light And On This Evening, het nieuwe album van Editors is weer venieuwend.
Ze veranderen van gitaarrock naar synthesizerrock. Je moet het album vaker gaan luisteren wil je het écht goed gaan vinden en alles echt door hebben.

1. In This Light And On This Evening (4:21)
2. Bricks And Mortar (6:21)
3. Papillon (5:24)
4. You Don’t Know Love (4:39)
5. The Big Exit (4:44)
6. The Boxer (4:40)
7. Like Treasure (4:52)
8. Eat Raw Meat = Blood Drool (4:53)
9. Walk the Fleet Road (3:47)

‘In This Light and On This Evening’ is de openingstrack van de nieuwe plaat van de Editors. Je hoort de synthesizers opzwellen en het tot een enorme climax leiden met een bas die  er geweldig uit knalt. Terwijl de enorme bombastische stem van Tom Smith in het vers zingt : “London’s become, the most beautiful thing I’ve seen”  , dendert er weer syntheziser erover heen. Het mag duidelijk wezen: De Editors zijn veranderd. De gitaren zijn ingeruild voor synthesizers en het album staat centraal over London en de mens en God. Als er een God is, waarom doet hij dan niks? Dat is de vraag in de single Papillon, van dezelfde plaat, die ik zometeen zal beschrijven

Ook nummer 2, ‘Bricks and Mortar’ zit weer vol met synthesizers. Die gasten weten duidelijk hoe ze die dingen moeten gebruiken. Zelfs al gebruiken ze twee of drie of zelfs vier synthesizers tegelijk, het klinkt nooit als een zooitje. Het is  altijd strak. Maar nu over het nummer. De eerste paar maten beginnen rustig. Je hoort een paar maten voor het refrein dat het steeds iets harder gaat worden. De achtergrond zang in het refrein geeft het nummer een mysterieuze draai. Toch wel een beetje jammer dat er niet heel veel meer gebeurt in het nummer.

Zoals eerder verteld is ‘Papillon’ een nummer met de vraag: Als er een God is, waarom doet Hij dan niks? Ook dit nummer doet het hem weer met zijn opbouw. Het begint met Synthesizers en drum. Strak, zoals we van de Editors gewend zijn. Dan komt de perfecte stem van Tom er bij. Dan zijn er een paar maten met een soort zang erin, en dan komt de knal. het is een seconde stil, en dan zingt Tom: “It kicks like a sleep twitch”. Op dat moment stort de bas zich in het nummer. Het nummer bouwt zich zo ongelofelijk goed op en maakt het nummer ‘Pappilon’  daarmee nummer 1.

Ook ‘You Don’t Know Love’ begint weer rustig. Maar deze blijft dat ook wel. Toch maakt dat het nummer niet minder mooi. De samenwerking tussen de verschillende instrumenten is goed te horen. Dat is zeer goed gedaan. De bas knalt er niet uit, maar dat hoeft ook niet. Toch is het nummer strak, goed, en zoals bijna alle nummers van het album mysterieus. De stem van Tom past precies bij de geluiden van de instrumenten.

‘The Big Exit’ begint redelijk apart, maar dat verandert in de loop van het nummer. Ook deze is redelijk rustig vergeleken met de eerdere nummers. Weer vol met synthesizers, zoals eigenlijk het hele album. De zin: “They took what once was ours” is toch wel het belangrijkst voor het nummer. Tom zelf zingt het, maar het wordt ook in de achtergrond gezongen. Misschien dat Tom er wat mee wil zeggen?

De Intro van ‘The Boxer’ begint al goed. Je begint mee te tikken met je voet of vingers, en dat betekent vaak al iets goeds. Toch jammer dat dit nummer enigszins eentonig is. Geen geweldige opbouw. En dat vind ik toch jammer, want dat had ik wel verwacht eigenlijk. Vooral omdat bijna alle nummers van dit album een geweldige opbouw hebben.

‘Like Treasure’ begint stevig en strak. Ook de echo in het refrein zorgt weer voor extra spanning. Het is geen seconde stil in dit nummer. Maakt het nummer naar mijn idee ook erg spannend. Ook in de bridge hoor de toch wel erg goede zangkwaliteiten van Tom. De kracht in zijn stem is geweldig.

De intro van ‘Eat Raw Meat = Blood Drol’ doet het hem weer. Het geeft je meteen een spannende sfeer. Begint weer wat rustig, maar het refrein is toch wat pittiger. De geluiden die ze hebben gebruikt met het bewerken van het nummer passen er erg bij. De synthesizers worden weer optimaal gebruikt. Ook is het refrein redelijk snel mee te zingen. Één van de betere nummers van het album.

Het laatste nummer valt wat tegen. “Walk The Fleet Road’ heeft niet wat de andere nummers wel hebben. Het geeft me nét niet die kick die ik krijg van Papillon. Het hele nummer blijft eentonig, en dat is wel zonde. Het laaste nummer moet je namelijk toch wel iets geven waarmee je de CD kan afsluiten. Toch jammer, vooral als je weet dat Editors beter kan.

Een plaat vol met vragen en spanning.  Een aanrader!

Begin februari waren Rihanna en Chris Brown op een feest van de Grammy’s. Na het feest krijgt het stel op de terugweg ruzie over een smsje van een oude vriendin die Chris ontving. Ondanks Chris’ uitleg was Rihanna niet overtuigd. Daardoor werd het zwart voor zijn ogen – volgens Rihanna – en werd ze slachtoffer van mishandeling.
Een maand na die avond dook ze de studio weer in om te werken aan haar 4e studioalbum: Rated R. Het album is zo persoonlijk dat ze drie maanden nodig had om zelfs te beginnen (!) met opnemen. Rihanna is inmiddels 21 en erg opgegroeid laatste jaren, dus vindt ze het tijd om over andere dingen te praten. Vandaar geen liefdesliedjes meer, maar donkerdere nummers.

Rated R is uitgebracht op 23 november ‘09

1. Mad House – 1:34
2. Wait Your Turn – 3:46
3. Hard (met Young Jeezy) – 4:10
4. Stupid In Love – 4:01
5. Rockstar 101 (met Slash) – 3:58
6. Russian Roulette – 3:47
7. Fire Bomb – 4:17
8. Rude Boy – 3:42
9. Photographs (met will.i.am) – 4:46
10. G4L – 3:59
11. Te Amo – 3:28
12. Cold Case Love – 6:04
13. The Last Song – 4:16

‘Mad House’ is het intro. In het begin een vage beat, maar plots begint er orgelspel. Dat zorgt voor een grimmige en spannende sfeer. Je word nog gewaarschuwd door een stem, maar tevergeefs: je blijft luisteren. Rihanna begint daarop te neuriën en verwelkomt je met de woorden ‘’Come on, come on, come on in’’.

Met ‘Wait Your Turn’ als promotie-single laat Rihanna zien dat ze weer terug is. In het refrein maakt Rihanna duidelijk dat ‘’the wait is over’’. Het nummer heeft een heerlijk opzwepende beat en de zang is zeker niet verkeerd. Het enige wat teleurstelt is het refrein. Waarom nou acht keer achter elkaar ‘’the wait is ova’’? Zonde, met een beter refrein had het nummer heel goed kunnen uitpakken!

(continue reading…)