Tracklist:
1. Wake Up
2. Dust And Doubts
3. The Big, The Blind, The Undefined
4. There’s No Cure For Stupidity
5. Here’s To The Rescue
6. Black And Blue
7. Right On
8. Not Jealous
9. Don’t Look At Me ‘Cause I Don’t Know
10. The Minute I Let Go
11. White On White
12. The Long-Lost Art Of Becoming Invisible

De opener: ‘Wake Up’  geeft al aan dat er een verandering heeft plaatsgevonden bij El Pino. Het americano geluidje en het folkerige is weg, en El Pino begint meer een popbandje te worden. De intro begint rustig met een akoestische gitaar, waar een piano en elektrische gitaar overheen komen. De intro bouwt zich op, er komen drums en zang bij en op een onverwachts moment begint het couplet. Het couplet is rustig en zit strak in elkaar, en je hoort het al wanneer het refrein gaat beginnen doordat de gitaar en drums stevig beginnen te spelen. Het refrein is redelijk eenvoudig, maar het nummer wordt zeer interessant gemaakt doordat het refrein steeds op een wel logisch, maar onverwachts moment begint. Het nummer wordt zo nu en dan wat opgevrolijkt door een gitaar die wat soleert en dat, samen met de onverwachtse inzetten maakt dit nummer en goed, lekker en uniek nummer.

Dust and Doubts is het tweede nummer. bekijk hier de video:

Nummer drie is ‘The Big, The Blind, The Undefined’. Het nummer in ontstaan uit een oud liedje, genaamd ‘Elevator’. Ap (bas) heeft het nummer verandert en het speelbaar gemaakt. Tjirk (gitaar) heeft daarbij de refreinen en de birdge gemaakt. David (zang, gitaar) heeft hierop de tekst gemaakt. Dit nummer is minder interessant gemaakt door opvallende bijvoegingen. De intro begint weer met een akoestische gitaar. Op het moment dat de drum erin valt begint het couplet. Het nummer blijft ongeveer hetzelfde en er zijn niet echt grote verschillen qua dynamiek. De stem van David begint na een tijdje een beetje zeurderig te klinken, en dat maakt het nummer na een tijdje luisteren ook een tikkeltje saai.

Daar tegenover staan dan weer nummer vier: ‘There’s No Cure For Stupidity’. Het begint al lekker swingend. Dit keer geen saaie intro met een akoustische gitaar, nee, gewoon meteen beginnen met drum, gitaar, bas en zang. Het refrein van dit nummer is ook makkelijk mee te zingen. Het is namelijk heel makkelijk:
“I want in, when I am out.
 I want out, When I am in.”
Het is een vrolijk nummer en lekker swingend. Het gitaarriffje is eigenlijk het hele nummer ongeveer hetzelfde, maar omdat er met de tekst wat is gespeeld blijft het hele nummer wel interessant. Dit nummer was tevens de eerste single van het album. Kijk hieronder de video clip:

‘Here’s To The Rescue’ begint lekker vrolijk. In dit nummer zingt David ook met een wat minder zeurderige stem. Ook is dit nummer weer fijn swingend. Heerlijke muziek met een fijn sfeertje. Heerlijk als achtergrondmuziek maar om er nou echt gewoon aandachtig naar te luisteren is het niet de perfecte muziek. Het is puur voor de chille sfeer.

Nummers zes is ‘Black And Blue’. Dit nummer begint wat harder dan de vorige. Een stevige drum beat en een strak gitaarriffje. Het nummer blijft de hele tijd interessant met momenten dat alle instrumenten wegvallen en de verschillen in de dynamiek. Dit nummer is het ruigste van alle nummer op de plaat.

‘Right on’ is het kortste nummer van de plaat. Het nummer begint lekker vrolijk alleen de stem van David neigt weer een beetje zeurderig te worden. Het nummer duurt maar kort dus verveelt niet, en daarom is het ook niet erg dat er geen bridge of climax in zit. Als hij langer had geduurt zou het wel zo geweest moeten zijn, maar voor zo’n kort nummer is dit prima! Het nummer gaat over de waardigheid en zuiverheid die in elke mislukkeling schuilt.

Nummer acht,  ’Not Jealous’.  is een speciaal nummer. Het nummer is geschreven samen met Janne Schra van ‘Room Eleven’ . Het nummer is ontstaan toen ze beide ziek thuis zaten in 2007 en is nu op het nieuwste album verschenen.

‘Don’t Look At Me ‘Cause I Don’t Know’ is een heel apart nummer. Het vreemdste van het album kan je wel zeggen. Het nummer begint met een shaker en een basgitaar. Dan komt er een piano bij die volledig tegen het ritme in begint te spelen. Dan komen de zang en drum erbij en geven het nummer en totaal andere feel. Ondertussen blijft de bas gewoon hetzelfde spelen! Heel knap om dat te kunnen. Het refrein is weer lekker swingend, en daarna beginnen de bas en de shakers weer te spelen. Live was dit nummer heerlijk om te luisteren, en ik keek mijn ogen uit naar hoe knap het is om de bas te spelen, maar toch mee te zingen met het totaal andere ritme! Een supergoed nummer, en heerlijk om naar te luisteren.

‘The Minute I Let Go’  gaat over Canada, een land, waar David misschien nog wel een keer naar gaat verhuizen. Het nummer begint met een stevige beat en daarop bouwen de zang en gitaar hun partij. Je voelt meteen de puls en begint al mee te bewegen. Het is niet echt een nummer dat eruit springt, maar wel een prima nummer.

Het één na laatste nummer is ontstaant in de oefenruimte tijdens een jam. David pakte een gitaartje die hij zag hangen, en begon er op te spelen. Het riffje wat hij toen spelen is in ‘White On White’ het coupletje geworden. Ook dit nummer is weer aardig vol en harder dan de rest. Een stevige drum gemixt met een strak gitaarriffje. In dit nummer spelen de muzikanten lekker strak. Alle noten op dezelfde tel maakt het een strak nummer en het kleine gitaarsolootje zorgt voor de benodigde afwisseling.

‘The Long-lost Art Of Becoming Invisible‘ is eigenlijk een dramatisch slot op de opener ‘Wake Up’. Het nummer is bewerkt met stadsgeluiden die David zelf heeft opgenomen toen hij in Amsterdam fietste. Sietse van Gorkom speelt in dit nummer de vioolpartij. Het nummer heeft dus ongeveer hetzelfde riffje als Wake Up, maar is groter en voller. Hierdoor heeft het album de perfecte opener en afsluiter. El Pino And The Volunteers gaan zeker vooruit als het gaat om hun popgehalte!

Tracklist
1. ‘Morning Sun’ – 4:06
2. ‘Bodies’ – 4:04
3. ‘You Know Me’ – 4:21
4. ‘Blasphemy’- 4:20
5. ‘Do You Mind? – 4:07
6. ‘Last Days Of Disco’ – 4:50
7. ‘Somewhere’ – 1:20
8. ‘Deceptacon’ – 5:01
9. ‘Starstruck’ – 5:22
10. ‘Difficult For Weirdos’ – 4:30
11. ‘Superblind’ – 4:46
12. ‘Won’t Do That’ – 3:38
13. ‘Morning Sun Reprise’ – 1:24

Het album begint met ‘Morning Sun’.  Het begint met een mondharmonica en wordt gevolgd door een strijkersensemble en een piano. Het nummer zit stevig in elkaar. Het verschil in hard en zacht zit in dit nummer goed in elkaar. Het refein is erg stevig en goed gezongen. Het is de beste keus voor het openingsnummer.

Het tweede nummer is tevens de leadsingle ‘Bodies’. De intro begint met een koortje. Het lijkt alsof het monniken zijn die het zingen. Dan komt er een beat bij waar je meteen bij gaat meebewegen. Na het eerste couplet breidt de beat zich uit en komen er allemaal geluiden bij. Met de zin “And that’s the way it’s gonna be’ vallen alle instrumenten weg en wanneer het refrein begint, knalt alles er weer in. In de ‘bridge’ komt het koortje er weer even bij, en daarna begint het pre-chorus weer, waarna het refrein er weer inknalt. Een super nummer!
Tip: Kijk hier voor de uitleg van ‘Bodies’

‘You Know Me’ is het derde nummer. Deze is wat rustiger met een piano en weer een koortje. Het couplet is redelijk vlot, maar het refrein is wat rustiger. Ook heeft dit nummer een leuke videoclip. Prima om te beluisteren als je ergens mee bezig bent of als achtergrond muziek! ‘You Know Me’ is de tweede single van het album.

Nummer vier is ‘Blasphemy’. Dit is het rustigste nummer van het album. De intro is met piano en strijkers. Het nummer blijft ongeveer de hele tijd even rustig, maar de bridge is ietsjes harder, wat ervoor zorgt dat het hele nummer interessant is. Het nummer zit goed in elkaar en is heerlijk om naar te luisteren.

Nummer vijf is lekker swingend. Het heet ‘Do You Mind’. Er zit een heerlijk catchy gitaarriffje in en een heerlijk meezing-refrein met de woorden:
“Do, ooh ooh, ooh, ooh ya mind, if I, II, I, I, II, I touch ya?
Do, ooh ooh, ooh, ooh ya mind, if I, II, I, I, II, I touch ya?”
Je hebt het al snel door en zit lekker mee te zingen. Ook zit er voor de bridge een solerend gitaartje wat weer zorgt voor de nodige afwisselingen. Een van de betere nummers van het album en zoals veel nummers gaat de tekst weer over lichamen en aanraken, maar dat mag de goedheid van het nummer niet bederven.

Het zesde nummer,‘Last Days Of Disco’, is weer heel anders. Deze is heel mysterieus. Het nummer heeft spanning, en door middel van de juiste elektronica krijgt dit nummer de perfecte sound. Het is een heel interessant nummer en klinkt goed. De zang lijkt hier in vergelijking met de andere nummers niet op die van Robbie Williams, maar hij zingt het toch echt!

Nummer zeven is ‘Somewhere’ en duurt heel kort. Het begint met een strijkerensemble. Dan begint Robbie te zingen tegelijk met een achtergrond koortje. Het gaat erover dat je een vrouw moet zoeken, en dat er zeker weten iemand op de wereld van je houdt.

Het achtste nummer, ‘Deceptacon’, begint redelijk rustig. De piano en zang zorgen voor een relaxt sfeertje. De echo van de zang en het achtergrond koortje maakt het ietwat mysterieus. Later maakt de drum het nummer wat vlotter. De outtro van het nummer is ook erg mooi. Het kleine solootje van de gitaar gemengd met het achtergrond koor is een erg mooie match. Het is een van de rustigste nummers van het album, maar dat maakt het niet een minder goed nummer.

’Starstruck’ is iets steviger. De drum, bas en elektronische effecten begeleiden Robbie als hij zingt. Ritmisch is dit een heel lekker nummer. Het refrein is strak en dat komt vooral omdat de zang niet onregelmatig is maar strak op elke tel een lettergreep plaats. Dit maakt het erg dansbaar. De bridge zorgt voor de nodige afwisseling om het nummer interessant te houden.
“ready steady go!”

‘Difficult for Weirdos’ is weer totaal anders. Het nummer is heel elektronisch, en het heeft erg veel weg van de `Pet Shop Boys´ die overigens als je dit een goed nummer vind, echt de moeite waard zijn. Ook dit nummer heeft weer een stevige beat en weer een rustigere bridge. Misschien is dat een beetje jammer, omdat hij het niet vaak andersom doet, een rustig nummer met een climax. Ondanks dezelfde opbouw als de andere nummers een heerlijk nummer.

Nummer tien is ‘Superblind’ en begint ook weer rustig. Ook heeft dit nummer weer dezelfde opbouw: een rustig couplet en een hard refrein. Toch krijgt Robbie het nummer weer interessant door de bridge. Hij maakt door middel van afwisseling in de dynamiek een nummer altijd interessant. Het nummer springt er niet uit, maar is toch prima.

‘Won’t Do That’ begint hard, maar als Robbie gaat zingen valt alles weg, op de piano na. Maar na de eerste zin komen de bas en drum er precies tegelijk weer in. Het nummer is vrolijk en is lekker swingend. Na het eerste refrein speelt zich weer hetzelfde af. Alles valt weg, maar na de eerste zin komen er weer instrumenten bij. Het gitaar solootje is niet heel bijzonder, maar is toch heerlijk om naar te luisteren, want het is erg soepel gespeeld. Een heerlijk nummer, met de nodige afwisseling.

Het album sluit af met ‘Morning Sun Reprise’. Als je dit nummer af hebt geluisterd krijg je meteen zin om het album weer op te zetten. Een goed album, maar heel anders dan Robbie’s vorige album. Was het waard om er 3 jaar op te wachten, en zal het zorgen voor een ‘comeback’?

 CD2
1. Take Back the City (4:39)
2. Shut Your Eyes (3:16)
3. An Olive Grove Facing The Sea (2009 Version) (4:57)
4. Run (5:55)
5. Give Me Strength (3:23)
6. Signal Fire (4:26)
7. Spitting Games (3:46)
8. Open Your Eyes (5:39)
9. Dark Roman Wine (4:16)
10. Fifteen Minutes Old (3:16)
11. You Are My Joy (3:45)
12. Golden Floor (3:18)
13. Starfighter Pilot (3:18)
14. PPP (3:24)
15. Chasing Cars (Live at the Union Chapel) (5:17)‘

Just Say Yes’ begint redelijk bekend, alsof het gewoon weer de oude Snow Patrol is. Daar is natuurlijk niks mis mee. Met hun oude nummers hebben ze natuurlijk fans gewonnen. De drum bouwt zich langzaam op, er komt een achtergrond koortje bij, maar de climax komt in het refrein. De drum en de bas komen er vol bij en de passende stem van Gary Lightbody begint ook voller te zingen. De synthesizers knallen erbij, en je begint meteen mee te bewegen. Dan bouwt het zich weer af en begint het tweede couplet. Dit keer met een stevigere beat. Ook de gitaar komt er steviger bij met een lekker gitaarriffje. Dan weer de opbouw. Gitaar en bas zijn weg, Gary zingt: “For Gods Sake Dear…” vier maal, en dan begint het weer. Alle instrumenten knallen erin en maken het een prima refrein. De bridge duurt maar kort en is ook niet heel interessant, maar daarna knalt het refrein er weer heerlijk in. Over de outtro valt niet veel te zeggen. Alle instrumenten houden op en de synthesizer glijdt langzaam weg.  

‘Give Me Strenght’ begint redelijk rustig met een akoestisch gitaartje. Dan komt de zang erbij en begint het couplet. Op de achtergrond hoor je de synthesizer meespelen. Tijdens het nummer komen er steeds meer instrumenten bij en wordt alles harder. Voor de opbouw krijgt dit nummer zeker een dikke 8. Als het gaat om afwisseling en opbouw tussen coupletten en refreinen dan is het niet een heel hoog cijfer. Het nummer gaat in een keer over naar het refrein en dan meteen weer terug naar het couplet. Als je net ‘Just Say Yes’ hebt geluisterd is dat wel een beetje jammer. Toch een fijn nummer. Zeer makkelijk te luisteren en een goede opbouw. 

‘Dark Roman Wine’ begint heel anders dan ‘Give Me Strenght’. De intro is rustig en je zou het zelfs saai kunnen noemen. De intro duurt naar mijn idee te lang, maar misschien houdt Snow Patrol rekening met de ouden van dagen. Dit nummer blijft het hele nummer zoals de intro was. Dat was een flinke tegenvaller. Je zou namelijk verwachten dat het op een gegeven moment harder zou worden en dat tot een enorme climax zal leiden, maar dat is bij dit nummer niet het geval. Een tegenvallertje.}

Voor de rest staan er op dit album geweldige nummers die Snow Patrol al eerder op albums heeft laten verschijnen. Hierbij moet je denken aan nummers als ‘Chasing Cars’. Dit album is een samenstelling van veel qua stijl verschillende nummers. Een topalbum!

1. My Propeller (3:28)
2. Crying Lightning (3:43)
3. Dangerous Animals (3:24)
4. Secret Door (3:43)
5. Potion Approaching (3:32)
6. Fire and the Thud (3:50)
7. Cornerstone (3:17)
8. Dance Little Liar (4:43)
9. Pretty Visitors (3:40)
10. The Jeweller’s Hands (5:42)

 Het eerste nummer is ‘My Propeller’.  Het klinkt al voller maar langzamer dan wat we van de Monkeys gewend zijn, maar toch maakt de stem van Alex weer een vertrouwd geluid. De strakke drum, gitaar en bas maken het nummer perfect af. Strak, vol en vooral heerlijk de Arctic Monkeys stijl.

De Single ‘Crying Lighting’ is net zo. Ook iets minder snel als de eerdere albums van de Monkeys. Ook klinkt het weer vol. Het nummer is complex. Ook het geluid van de gitaar tijdens de solo had ik niet verwacht bij de Arctic Monkeys, maar het past zeker wel bij het nummer. Ook de afwisseling tussen hard en zacht en de overgangen zitten geweldig in elkaar. Een topnummer.

De intro van ‘Dangerous Animals’ doet meteen weer denken aan de vroegere nummers van de Arctic Monkeys. Hiermee wordt duidelijk dat dit album een vervolg is op de eerdere albums. Het is dezelfde stijl, alleen verbeterd. De samenwerking tussen de instrumenten zorgen ook weer voor de strakheid waarmee dit nummer is gespeeld. Ook de gitaarsolo, voor hoever je het een solo kan noemen, komt weer met het schelle Monkeys geluid.

‘Secret Door’ begint met rustige gitaar en zang. Maar dan opeens komen de drum en elektrische gitaar erbij. Het wordt er niet heel ruig van, maar het geeft het nummer toch nog wat pit. In het refrein lijkt het net alsof het nummer vertraagd wordt. Dit zorgt voor een geheime sfeer, vooral omdat het nummer ook nog eens ‘Secret Door’ heet. Een goed gecomponeerd nummer.

De intro van ‘Pointing Approaching’ is weer typisch iets voor deze band. Het begint met gitaar en de zang en de drum komen er tegelijk in. Weer maakt de perfecte timing het weer super! De bridge van het nummer maakt het weer anders. Het nummer is vlot, strak en voller dan wat we van de Monkeys gewend zijn. Maar over dat de nummers vol zijn geworden hoef ik nu denk ik niet meer te zeggen.

‘Fire And The Thud’ is niet een van de interessantste nummers van het album. Het is rustig, en goed gezongen. Tenminste, als je van het accent van Alex houdt. Het nummer is redelijk eentonig, maar dat kan je de band ook niet kwalijk nemen, nadat ze zulke topnummers hebben geschreven.

‘Cornerstone’ daarin tegen is weer een topper. De perfect getimede zang en daarbij altijd strakke band maken ook een rustiger nummer mooi. Veel kan er over het nummer niet gezegd worden. Behalve dan dat de outtro ook weer typisch iets ‘Monkeys’ eigens is.

De intro van ‘Dance Little Liar’ heeft iets geheimzinnigs. Mede door het effect wat ze over de elektrische gitaar hebben gegooid, maar ook door de stem van Alex. Toch klinkt het alsof ze Alex een slechte microfoon hebben gegeven tijdens het opnemen, maar misschien hebben ze dat expres gedaan. Het nummer heeft enigszins wat weg van ‘Do Me A Favour’, maar dan moet je dat nummer wel heel vaak hebben geluisterd om dat erin te zoeken. Het is zeer strak gespeeld en de bas en de drum beat maken het super!

‘Pretty Visitors’ is weer de oude Arctic Monkeys’. Snel, strak, maar jammer genoeg ook redelijk leeg. Toch verpest dat het nummer niet, maar geeft het iets vertrouwd. Ook het verschil tussen het refrein en het couplet is goed, alleen ze hadden meer kunnen doen aan de overgang. Niet nummer 1 van het album, maar toch goed.

De afsluiter is ‘The Juweler’s Hand’. Ook deze is niet al te hard, maar juist rustig en mysterieus. De outtro van dit nummer is geweldig. Precies wat het laatste nummer van een album zou moeten hebben. Als je dit nummer hebt afgeluisterd heb je een fijn gevoel. De Monkeys hebben de beste keus gemaakt als het gaat om het kiezen van een laatste nummer.

Het is duidelijk. De Arctic Monkeys zijn weer een niveau hoger gekropen in de muzikale wereld. Ze maken betere nummers dan dat ze maakten. En dat maakt Humbug een klasse album!

1. “Heartbreak Warfare” – 4:30
2. “All We Ever Do Is Say Goodbye” – 4:35
3. “Half of My Heart” (met Taylor Swift) – 4:10
4. “Who Says” – 2:56
5. “Perfectly Lonely” – 4:28
6. “Assassin” – 5:14
7. “Crossroads” – 2:29
8. “War of My Life” – 4:15
9. “Edge of Desire” – 5:32
10. “Do You Know Me” – 2:30
11. “Friends, Lovers or Nothing” – 5:59

Het nummer ‘Hartbreak Warfare’ is te eenvoudig voor John. Hij kan beter, dat weet iedereen, maar hij doet het gewoon niet. Het nummer blijft constant hetzelfde. Toch is het op een of andere manier niet heel saai. Het is en blijft heerlijke achtergrond muziek, maar ook prima om er even voor te gaan zitten en te genieten. Zoals je al in de titel kon zien gaat dit nummer over de liefde en veel andere nummers van deze plaat ook.

Dat komt het nummer ‘All We Ever Do Is Say Goodbye’. Het is net als ‘Hartbreak Warfare’. Het lijkt erop dat hij een paar simpele akkoordjes bij elkaar heeft gepakt, en daarop een nummer geschreven. Dan het refrein: het bestaat uit één zin die hij vier keer herhaald. Had John geen inspiratie meer? Blijkbaar wel, want hij vond het dan wél weer nodig om het nummer een bridge te geven met een klein gitaarsolootje.

‘Half Of My Heart’ begint al beter dan de andere nummers. Iets strakker en vlotter. Maakt het wel al meer John Mayer.  Het nummer begint met een fijne intro. Ook de loopjes van de electrische gitaar fleuren het nummer wat op. Bij een nummer als deze blijkt toch dat John Mayer wel een goede muzikant is.

‘Who Says’ is de single van het album. En toch overduidelijk niet het beste nummer van het album. Hij komt zelfs erg laag in de ranglijst. Het lijkt alsof een 16 jarig jongetje het nummer heeft uitgebracht. Het nummer is redelijk eentonig. Toch is het nummer wel meezingbaar, en dat is dan wel weer fijn. Maar toch teleurstellend als je ‘Continuum’ kent. John Mayer kan veel beter.

Dat blijkt dan ook in het nummer ‘Perfectly Lonely’. Het gaat zoals de titel zegt over liefdesbreuken. Zoals het merendeel van dit album gaat. De intro is al beter. John gaat zijn gitaar wat meer gebruiken, en als John Mayer zijn gitaar gebruikt, raakt hij ook de gevoelige snaren. Het refrein is ‘catchy’ en goed gezongen. Ook de tweede stem is lekker erbij. Dit nummer is een van de beste van het album.

Ook ‘Assasin’ klinkt ook goed in de intro, en de rest van het nummer maakt het af. Strakke drum, lekker basloopje, en natuurlijk goede zang. Het Refrein maakt het nummer wat harder, maar niet té hard. Gewoon prima om naar te luisteren. Niet te begrijpen dat er zulke contrasten kunnen zijn in 1 album. Je zou niet denken dat Assasin en Who Says op hetzelfde album zouden staan.

‘Crossroads’ is het dieptepunt van het album. Waarom zou John een nummer coveren, terwijl hij zelf veel beter dit soort nummers kan schrijven. Daarbij lijkt het alsof het nummer onprofessioneel is opgenomen. Als je het originele nummer ‘Crossroads’ niet kent, zal je ongetwijfeld ervan genieten. Maar als je het nummer wel kent is het groot gezegd verschrikkelijk. Slecht geluid en geprobeerd, maar gefaald, om het de oude stijl van Crossroads te geven.

De rest van de nummer zijn allemaal prima. Jammer is dat er niet echt eentje uitspringt. Je moet het album in zijn geheel nemen. En dan is het zeker een degelijk nummer. Veel van Mayer verwacht, maar misschien teveel. Het is een prima album. Maar alleen voor fans. Als je Mayer niet kent zou ik zeggen. Luister eerst naar zijn eerdere albums, zodat je weet waartoe Mayer in staat is.

Een degelijk album. Maar niet geweldig.

1. In This Light And On This Evening (4:21)
2. Bricks And Mortar (6:21)
3. Papillon (5:24)
4. You Don’t Know Love (4:39)
5. The Big Exit (4:44)
6. The Boxer (4:40)
7. Like Treasure (4:52)
8. Eat Raw Meat = Blood Drool (4:53)
9. Walk the Fleet Road (3:47)

‘In This Light and On This Evening’ is de openingstrack van de nieuwe plaat van de Editors. Je hoort de synthesizers opzwellen en het tot een enorme climax leiden met een bas die  er geweldig uit knalt. Terwijl de enorme bombastische stem van Tom Smith in het vers zingt : “London’s become, the most beautiful thing I’ve seen”  , dendert er weer syntheziser erover heen. Het mag duidelijk wezen: De Editors zijn veranderd. De gitaren zijn ingeruild voor synthesizers en het album staat centraal over London en de mens en God. Als er een God is, waarom doet hij dan niks? Dat is de vraag in de single Papillon, van dezelfde plaat, die ik zometeen zal beschrijven

Ook nummer 2, ‘Bricks and Mortar’ zit weer vol met synthesizers. Die gasten weten duidelijk hoe ze die dingen moeten gebruiken. Zelfs al gebruiken ze twee of drie of zelfs vier synthesizers tegelijk, het klinkt nooit als een zooitje. Het is  altijd strak. Maar nu over het nummer. De eerste paar maten beginnen rustig. Je hoort een paar maten voor het refrein dat het steeds iets harder gaat worden. De achtergrond zang in het refrein geeft het nummer een mysterieuze draai. Toch wel een beetje jammer dat er niet heel veel meer gebeurt in het nummer.

Zoals eerder verteld is ‘Papillon’ een nummer met de vraag: Als er een God is, waarom doet Hij dan niks? Ook dit nummer doet het hem weer met zijn opbouw. Het begint met Synthesizers en drum. Strak, zoals we van de Editors gewend zijn. Dan komt de perfecte stem van Tom er bij. Dan zijn er een paar maten met een soort zang erin, en dan komt de knal. het is een seconde stil, en dan zingt Tom: “It kicks like a sleep twitch”. Op dat moment stort de bas zich in het nummer. Het nummer bouwt zich zo ongelofelijk goed op en maakt het nummer ‘Pappilon’  daarmee nummer 1.

Ook ‘You Don’t Know Love’ begint weer rustig. Maar deze blijft dat ook wel. Toch maakt dat het nummer niet minder mooi. De samenwerking tussen de verschillende instrumenten is goed te horen. Dat is zeer goed gedaan. De bas knalt er niet uit, maar dat hoeft ook niet. Toch is het nummer strak, goed, en zoals bijna alle nummers van het album mysterieus. De stem van Tom past precies bij de geluiden van de instrumenten.

‘The Big Exit’ begint redelijk apart, maar dat verandert in de loop van het nummer. Ook deze is redelijk rustig vergeleken met de eerdere nummers. Weer vol met synthesizers, zoals eigenlijk het hele album. De zin: “They took what once was ours” is toch wel het belangrijkst voor het nummer. Tom zelf zingt het, maar het wordt ook in de achtergrond gezongen. Misschien dat Tom er wat mee wil zeggen?

De Intro van ‘The Boxer’ begint al goed. Je begint mee te tikken met je voet of vingers, en dat betekent vaak al iets goeds. Toch jammer dat dit nummer enigszins eentonig is. Geen geweldige opbouw. En dat vind ik toch jammer, want dat had ik wel verwacht eigenlijk. Vooral omdat bijna alle nummers van dit album een geweldige opbouw hebben.

‘Like Treasure’ begint stevig en strak. Ook de echo in het refrein zorgt weer voor extra spanning. Het is geen seconde stil in dit nummer. Maakt het nummer naar mijn idee ook erg spannend. Ook in de bridge hoor de toch wel erg goede zangkwaliteiten van Tom. De kracht in zijn stem is geweldig.

De intro van ‘Eat Raw Meat = Blood Drol’ doet het hem weer. Het geeft je meteen een spannende sfeer. Begint weer wat rustig, maar het refrein is toch wat pittiger. De geluiden die ze hebben gebruikt met het bewerken van het nummer passen er erg bij. De synthesizers worden weer optimaal gebruikt. Ook is het refrein redelijk snel mee te zingen. Één van de betere nummers van het album.

Het laatste nummer valt wat tegen. “Walk The Fleet Road’ heeft niet wat de andere nummers wel hebben. Het geeft me nét niet die kick die ik krijg van Papillon. Het hele nummer blijft eentonig, en dat is wel zonde. Het laaste nummer moet je namelijk toch wel iets geven waarmee je de CD kan afsluiten. Toch jammer, vooral als je weet dat Editors beter kan.

Een plaat vol met vragen en spanning.  Een aanrader!

Tracklist:

1. Uprising – 5:02
2. Resistance – 5:46
3. Undisclosed Desires – 3:56
4. United States of Eurasia (+Collateral Damage) – 5:47
5. Guiding Light – 4:13
6. Unnatural Selection – 6:54
7. MK Ultra – 4:068. I Belong to You (+Mon cœur s’ouvre à ta voix) – 5:38
9. Exogenesis: Symphony Part 1 (Overture) – 4:18
10. Exogenesis: Symphony Part 2 (Cross-Pollination) – 3:56
11. Exogenesis: Symphony Part 3 (Redemption) – 4:37

Het eerste nummer van The Resistance, ‘Uprising’,  is eigenlijk geen rock nummer, maar meer richting het popgenre. Ik had wel een harder nummer verwacht met een strakker gitaarriffje. Toch is het een lekker nummer en blijf ik erbij dat Matthew een klasse zanger is.

Het tweede nummer is ‘Resistance’. Hier merk je in de intro al weer de klassieke invloeden op de band. Het is één van de rustige nummers op het album, alhoewel het toch iets harder wordt na een tijdje. De sfeer van dit nummer kan je makkelijk omschrijven. Mysterieus en spannend. Heel strak gespeeld en zoals elk nummer geweldig gezongen.

‘Undisclosed Desires’ is het derde nummer van het album. Het is totaal niet de stijl van Muse, maar dat wil niet zeggen dat het een slecht nummer is. Anders dan andere nummers is een beter woord. De slap bass geeft het nummer toch iets goeds. Toch jammer dat het een redelijk eentonig nummer is. De zang is ongeveer elke zin hetzelfde, en in het refrein is het een andere melodie, maar die zingt hij dan ook weer elke zin. Jammer, want het had redelijk goed kunnen zijn. Maar ook dan denk ik dat er een hardere gitaar in had moeten zitten om het écht een ‘Muse nummer’ te maken.

Over het vierde nummer, ‘United States Of Eurasia’, wordt weinig goeds gezegd. Toch is het een van de beter nummers. Het bouwt zich geweldig op en dat maakt het een heel mooi nummer. Ook zit er een instrumentaal stukje bij dat me doet denken aan het Verre Oosten. Het is met een strijkerensemble opgenomen en dat klinkt geweldig. Het nummer heeft voor de rest veel weg van Queen, maar toch kan je de Muse sfeer proeven.

‘Guiding Light’ is nummer vijf, maar ik wordt er niet echt enthousiast van. Het begint even hard als het eindigt, en er zit ook niet een bridge in die het nummer speciaal maakt. Het is voor de rest wel een goed nummer, maar Muse kan beter, zoals we hebben gemerkt in de eerdere nummers.

Een van de beste nummers van het album is ‘Unnatural Selection’. Het begint rustig en  je krijgt het idee dat het net zo een nummer wordt als Resistance. Maar dan komt er opeens een heel strak gitaarriff. Muse maakt ook nog nummers in hun oude stijl! Het riff lijkt erg op die van New Born en het is heel strak gespeeld. De gitaarsolo in het nummer heeft het oude Muse geluid, en maakt het daarmee vertrouwd. Het nummer geeft je net iets meer kick dan de andere nummers. Naar mijn idee nummer 1 op het album.

Hierna volgt ‘MK Ultra’. Deze geeft je net zo een kick al de vorige, de intro alleen al is goed genoeg. De lage toon van de basgitaar geeft het weer zijn eigen ‘Muse-sfeer’. Weer gebruikt Matthew zijn zangtalenten op de juiste manier en maakt dat dit een topnummer.

‘I Belong To You’ is het achtste nummer op het album. Naar mijn idee niks voor Muse. Als Muse-liefhebber zou schrok ik hier toch van. Het nummer op zichzelf is goed. Het zit goed in elkaar, maar naar mijn idee past de stem van Matthew niet bij deze stijl. Ook had ik nooit gedacht dat Matthew goed Frans zou zingen. Hij eindigt het nummer in het Frans en dat geeft het nummer wel wat speciaals. Als ik niet zou weten dat het Muse zou zijn, zou het een super nummer zijn.

De 13 minuten durende symfonie ‘Exogenesis’ zit geweldig in elkaar. Dat klassieke muziek zóveel invloed kan hebben op een progressieve rockband. Gelukkig zijn er ook een hoop positieve opmerkingen over de softe nummers. Het is heel mooi gemaakt. Op een laat avonduurtje zit je achter de pc, en je zet de laatste 3 nummers van het album op. Je droomt weg van verbeelding wat er allemaal wel niet kan gebeuren. Alsof er een film wordt afgespeeld maar je ziet het beeld niet. Het is goed gespeeld en ik hoop dat ik Muse deze nummers ooit nog live kan zien spelen.

En zo komt Muse met zijn geniale muzikale talent naar voren. Het album eindigt dus met de ‘Exogenesis’ trilogie. Zoals ik al heb gezegd is dit heerlijk om naar te luisteren. Rustgevend en mooi. Je droomt weg bij de muziek. Je kan zeker merken dat Matthew hier een aantal jaar in heeft gestoken. Om zo iets te componeren moet je toch echt een klassemuzikant zijn. Zeker niet iedereen kan zoiets zo mooi overbrengen. Matthew heeft zeker laten zien wat hij allemaal in huis heeft.

Ik kan niet wachten tot het volgende album!

Rated R is uitgebracht op 23 november ‘09

1. Mad House – 1:34
2. Wait Your Turn – 3:46
3. Hard (met Young Jeezy) – 4:10
4. Stupid In Love – 4:01
5. Rockstar 101 (met Slash) – 3:58
6. Russian Roulette – 3:47
7. Fire Bomb – 4:17
8. Rude Boy – 3:42
9. Photographs (met will.i.am) – 4:46
10. G4L – 3:59
11. Te Amo – 3:28
12. Cold Case Love – 6:04
13. The Last Song – 4:16

‘Mad House’ is het intro. In het begin een vage beat, maar plots begint er orgelspel. Dat zorgt voor een grimmige en spannende sfeer. Je word nog gewaarschuwd door een stem, maar tevergeefs: je blijft luisteren. Rihanna begint daarop te neuriën en verwelkomt je met de woorden ‘’Come on, come on, come on in’’.

Met ‘Wait Your Turn’ als promotie-single laat Rihanna zien dat ze weer terug is. In het refrein maakt Rihanna duidelijk dat ‘’the wait is over’’. Het nummer heeft een heerlijk opzwepende beat en de zang is zeker niet verkeerd. Het enige wat teleurstelt is het refrein. Waarom nou acht keer achter elkaar ‘’the wait is ova’’? Zonde, met een beter refrein had het nummer heel goed kunnen uitpakken!

Het geluid van de crashbekken in ‘Hard‘ deed me op het eerste moment denken dat het geluid geproduceerd was in een keuken, maar is uiteraard geproduceerd met de crashbekken. Dat geluid is wat eentonig als je er op let, maar dat mag niet baten als de blaasinstrumenten gaan spelen. Ook de melodie die op de piano wordt gespeeld is niet al te moeilijk, desondanks geeft het samengevoegd wel een ‘hard’ effect, en dat is precies wat Rihanna wilde creëren. Het plaatje is helemaal af als Young Jeezy zijn verse vol rapt.

In ‘Stupid In Love’ vertelt Rihanna haar verhaal over Chris Brown. Met dit liedje wil ze ook heel veel andere meisjes bereiken, dat ze dit nooit mag overkomen. De langzame en rustgevende zang klinkt heel mooi in combinatie met het pianospel.

Na het vorige rustige nummer krijg je met ‘Rockstar 101’ ineens een vlammende elektrische gitaar te horen. Die elektrische gitaar wordt door niemand anders dan Slash bespeeld.  Dat belooft veel goeds! Jammer genoeg is de combinatie tussen zang, beat en gitaar is niet passend genoeg. Er had wel iets meer pit in gekund voor een echt rockgevoel.

‘Russian Roulette‘ is de leadsingle van het album. Russische roulette is een gokspel waarbij je inzet je leven is. Een revolver wordt geladen met één kogel en de cilinder wordt getold, je zet de revolver tegen je hoofd en haalt de trekker over en hoopt dat de kogel er niet uit komt.  Je voelt dan ook direct dat dit nummer niet zomaar ergens over gaat: de rare geluiden, de diepe ademhaling, de beat als hartslag en de angst die voelt in het refrein van Rihanna. De boodschap is goed overgekomen. Desondanks slaat ‘Russian Roulette’ niet voldoende aan.

In ‘Fire Bomb’ hoor je voornamelijk weer de elektrische gitaar, dit is natuurlijk vooral om een de kracht van de vuurbom te laten voelen. Vooraf gaf ik dit nummer weinig kans, maar dit is één van de betere nummers van Rated R. Als Rihanna ‘’The lovers need to clear the road, oh, oh, oh. ‘Cause this thing is ready to blow, oh, oh, oh.’’ zingt, streelt dat mijn gehoor. Lekker nummer!

Nummer acht van het album is ‘Rude Boy’. Rude Boy is een energiek nummer, dat is ook juist wat Rihanna wilt: ze wilt niet zomaar aandacht van die brutale jongen, ze daagt hem uit met onder andere de woorden ‘Show me what you got now’. Vooral het ‘Do you like it boy. I wa-wa-want what you wa-wa-want.  Give it to me baby, like boom, boom, boom’ blijft sterk hangen. Het concept is eigenlijk vrij simpel, maar toch is dit mijn favoriet van het album.

‘Photographs’ is geproduceerd door Will.i.am en komt zelf ook in het nummer voor. Oorspronkelijk zou dit nummer een nummer van de Black Eyed Peas zijn, maar Rihanna wilde het nummer zó graag dat ze Will.i.am’s huis niet meer uit ging voordat ze het nummer kreeg. Na vier uur tegenover elkaar zitten, gaf Will.i.am uiteindelijk het nummer. Wel op voorwaarde dat Rihanna meegaat op de tour van Black Eyed Peas. ‘Photographs’ is het favoriete nummer van Rihanna, ikzelf zie niet veel in dit nummer. Het stuk van Will.i.am – met de stemvervormer – is werkelijk afgrijselijk. Het nummer is wel aardig, meer niet.

‘G4L’ is toch wel een erg typerend nummer voor de nieuwe stijl. G4L betekent immers Gangsta For Life. Het stoere nummer is geproduceerd door Chase & Status, die verantwoordelijk zijn voor de hele nieuwe ‘sound’ van Rihanna. Ondanks dat je bij dit nummer denkt dat het een stoer nummer is met lage zang, is het refrein verrassend goed!

Met ‘Te Amo‘ als titel weet je op voorhand al genoeg. Het gaat over liefde. Alleen op een andere manier andere manier dan je waarschijnlijk vooraf denkt, het nummer gaat er namelijk over dat je niet zomaar ‘Te Amo’ moet zeggen. Je moet het natuurlijk wel menen! De kans is groot dat dit nummer bedoeld is voor Chris Brown. Dit nummer hoorde ik begin juni voor het eerst, toen met de zang van James Fauntleroy in plaats van Rihanna. Dit was achteraf de demo voor Rihanna. ‘Te Amo’ is een lekker nummer, toch vind ik demo van James Fauntleroy beter.

‘Cold Case Love‘ duurt maar liefst 6 minuten lang. Het nummer wordt dan ook langzaam opgebouwd. Het nummer is geproduceerd door door The Y’s. De productieteam bestaat uit Justin Timberlake, James Fauntleroy, Rob Knox en Demo. Justin laat ook op dit nummer zijn beatbox-kunsten zien. Het nummer is zo lang, alsjeblieft, ik ga snel door naar het volgende nummer.

‘The Last Song‘ is – zoals je al ziet – het laatste nummer. Een sterk ‘afscheidsnummer’ (zo klinkt het dan). Het is zo’n nummer waarbij je smacht naar meer, maar dat is er helaas niet!

Het album is erg verrassend vergeleken bij haar vorige albums. Toch klinken sommige nummers met de nieuwe ’sound’ prima. De singles (Russian Roulette, Hard en Wait Your Turn) vind ik wel erg tegenvallen, de andere nummers van het album vallen nog beter in de smaak.
Rated R is een aardig album, maar geen superieur.