Muziekblog.com

Na Continuum waren veel mensen onder de indruk van John Mayer, en verwachtte mensen veel van het nieuwe album ‘Battle Studies’. Jammer genoeg kon John Mayer niet weer onverwachts goed zijn. De verwachtingen van iedereen waren te hoog. Het is hem gewoon niet gelukt om een superalbum te maken. Maar redelijk is het wel.

1. “Heartbreak Warfare” – 4:30
2. “All We Ever Do Is Say Goodbye” – 4:35
3. “Half of My Heart” (met Taylor Swift) – 4:10
4. “Who Says” – 2:56
5. “Perfectly Lonely” – 4:28
6. “Assassin” – 5:14
7. “Crossroads” – 2:29
8. “War of My Life” – 4:15
9. “Edge of Desire” – 5:32
10. “Do You Know Me” – 2:30
11. “Friends, Lovers or Nothing” – 5:59

Het nummer ‘Hartbreak Warfare’ is te eenvoudig voor John. Hij kan beter, dat weet iedereen, maar hij doet het gewoon niet. Het nummer blijft constant hetzelfde. Toch is het op een of andere manier niet heel saai. Het is en blijft heerlijke achtergrond muziek, maar ook prima om er even voor te gaan zitten en te genieten. Zoals je al in de titel kon zien gaat dit nummer over de liefde en veel andere nummers van deze plaat ook.

Dat komt het nummer ‘All We Ever Do Is Say Goodbye’. Het is net als ‘Hartbreak Warfare’. Het lijkt erop dat hij een paar simpele akkoordjes bij elkaar heeft gepakt, en daarop een nummer geschreven. Dan het refrein: het bestaat uit één zin die hij vier keer herhaald. Had John geen inspiratie meer? Blijkbaar wel, want hij vond het dan wél weer nodig om het nummer een bridge te geven met een klein gitaarsolootje.

‘Half Of My Heart’ begint al beter dan de andere nummers. Iets strakker en vlotter. Maakt het wel al meer John Mayer.  Het nummer begint met een fijne intro. Ook de loopjes van de electrische gitaar fleuren het nummer wat op. Bij een nummer als deze blijkt toch dat John Mayer wel een goede muzikant is.

‘Who Says’ is de single van het album. En toch overduidelijk niet het beste nummer van het album. Hij komt zelfs erg laag in de ranglijst. Het lijkt alsof een 16 jarig jongetje het nummer heeft uitgebracht. Het nummer is redelijk eentonig. Toch is het nummer wel meezingbaar, en dat is dan wel weer fijn. Maar toch teleurstellend als je ‘Continuum’ kent. John Mayer kan veel beter.

Dat blijkt dan ook in het nummer ‘Perfectly Lonely’. Het gaat zoals de titel zegt over liefdesbreuken. Zoals het merendeel van dit album gaat. De intro is al beter. John gaat zijn gitaar wat meer gebruiken, en als John Mayer zijn gitaar gebruikt, raakt hij ook de gevoelige snaren. Het refrein is ‘catchy’ en goed gezongen. Ook de tweede stem is lekker erbij. Dit nummer is een van de beste van het album.

Ook ‘Assasin’ klinkt ook goed in de intro, en de rest van het nummer maakt het af. Strakke drum, lekker basloopje, en natuurlijk goede zang. Het Refrein maakt het nummer wat harder, maar niet té hard. Gewoon prima om naar te luisteren. Niet te begrijpen dat er zulke contrasten kunnen zijn in 1 album. Je zou niet denken dat Assasin en Who Says op hetzelfde album zouden staan.

‘Crossroads’ is het dieptepunt van het album. Waarom zou John een nummer coveren, terwijl hij zelf veel beter dit soort nummers kan schrijven. Daarbij lijkt het alsof het nummer onprofessioneel is opgenomen. Als je het originele nummer ‘Crossroads’ niet kent, zal je ongetwijfeld ervan genieten. Maar als je het nummer wel kent is het groot gezegd verschrikkelijk. Slecht geluid en geprobeerd, maar gefaald, om het de oude stijl van Crossroads te geven.

De rest van de nummer zijn allemaal prima. Jammer is dat er niet echt eentje uitspringt. Je moet het album in zijn geheel nemen. En dan is het zeker een degelijk nummer. Veel van Mayer verwacht, maar misschien teveel. Het is een prima album. Maar alleen voor fans. Als je Mayer niet kent zou ik zeggen. Luister eerst naar zijn eerdere albums, zodat je weet waartoe Mayer in staat is.

Een degelijk album. Maar niet geweldig.