Tracklist:
1. Wake Up
2. Dust And Doubts
3. The Big, The Blind, The Undefined
4. There’s No Cure For Stupidity
5. Here’s To The Rescue
6. Black And Blue
7. Right On
8. Not Jealous
9. Don’t Look At Me ‘Cause I Don’t Know
10. The Minute I Let Go
11. White On White
12. The Long-Lost Art Of Becoming Invisible

De opener: ‘Wake Up’  geeft al aan dat er een verandering heeft plaatsgevonden bij El Pino. Het americano geluidje en het folkerige is weg, en El Pino begint meer een popbandje te worden. De intro begint rustig met een akoestische gitaar, waar een piano en elektrische gitaar overheen komen. De intro bouwt zich op, er komen drums en zang bij en op een onverwachts moment begint het couplet. Het couplet is rustig en zit strak in elkaar, en je hoort het al wanneer het refrein gaat beginnen doordat de gitaar en drums stevig beginnen te spelen. Het refrein is redelijk eenvoudig, maar het nummer wordt zeer interessant gemaakt doordat het refrein steeds op een wel logisch, maar onverwachts moment begint. Het nummer wordt zo nu en dan wat opgevrolijkt door een gitaar die wat soleert en dat, samen met de onverwachtse inzetten maakt dit nummer en goed, lekker en uniek nummer.

Dust and Doubts is het tweede nummer. bekijk hier de video:

Nummer drie is ‘The Big, The Blind, The Undefined’. Het nummer in ontstaan uit een oud liedje, genaamd ‘Elevator’. Ap (bas) heeft het nummer verandert en het speelbaar gemaakt. Tjirk (gitaar) heeft daarbij de refreinen en de birdge gemaakt. David (zang, gitaar) heeft hierop de tekst gemaakt. Dit nummer is minder interessant gemaakt door opvallende bijvoegingen. De intro begint weer met een akoestische gitaar. Op het moment dat de drum erin valt begint het couplet. Het nummer blijft ongeveer hetzelfde en er zijn niet echt grote verschillen qua dynamiek. De stem van David begint na een tijdje een beetje zeurderig te klinken, en dat maakt het nummer na een tijdje luisteren ook een tikkeltje saai.

Daar tegenover staan dan weer nummer vier: ‘There’s No Cure For Stupidity’. Het begint al lekker swingend. Dit keer geen saaie intro met een akoustische gitaar, nee, gewoon meteen beginnen met drum, gitaar, bas en zang. Het refrein van dit nummer is ook makkelijk mee te zingen. Het is namelijk heel makkelijk:
“I want in, when I am out.
 I want out, When I am in.”
Het is een vrolijk nummer en lekker swingend. Het gitaarriffje is eigenlijk het hele nummer ongeveer hetzelfde, maar omdat er met de tekst wat is gespeeld blijft het hele nummer wel interessant. Dit nummer was tevens de eerste single van het album. Kijk hieronder de video clip:

‘Here’s To The Rescue’ begint lekker vrolijk. In dit nummer zingt David ook met een wat minder zeurderige stem. Ook is dit nummer weer fijn swingend. Heerlijke muziek met een fijn sfeertje. Heerlijk als achtergrondmuziek maar om er nou echt gewoon aandachtig naar te luisteren is het niet de perfecte muziek. Het is puur voor de chille sfeer.

Nummers zes is ‘Black And Blue’. Dit nummer begint wat harder dan de vorige. Een stevige drum beat en een strak gitaarriffje. Het nummer blijft de hele tijd interessant met momenten dat alle instrumenten wegvallen en de verschillen in de dynamiek. Dit nummer is het ruigste van alle nummer op de plaat.

‘Right on’ is het kortste nummer van de plaat. Het nummer begint lekker vrolijk alleen de stem van David neigt weer een beetje zeurderig te worden. Het nummer duurt maar kort dus verveelt niet, en daarom is het ook niet erg dat er geen bridge of climax in zit. Als hij langer had geduurt zou het wel zo geweest moeten zijn, maar voor zo’n kort nummer is dit prima! Het nummer gaat over de waardigheid en zuiverheid die in elke mislukkeling schuilt.

Nummer acht,  ’Not Jealous’.  is een speciaal nummer. Het nummer is geschreven samen met Janne Schra van ‘Room Eleven’ . Het nummer is ontstaan toen ze beide ziek thuis zaten in 2007 en is nu op het nieuwste album verschenen.

‘Don’t Look At Me ‘Cause I Don’t Know’ is een heel apart nummer. Het vreemdste van het album kan je wel zeggen. Het nummer begint met een shaker en een basgitaar. Dan komt er een piano bij die volledig tegen het ritme in begint te spelen. Dan komen de zang en drum erbij en geven het nummer en totaal andere feel. Ondertussen blijft de bas gewoon hetzelfde spelen! Heel knap om dat te kunnen. Het refrein is weer lekker swingend, en daarna beginnen de bas en de shakers weer te spelen. Live was dit nummer heerlijk om te luisteren, en ik keek mijn ogen uit naar hoe knap het is om de bas te spelen, maar toch mee te zingen met het totaal andere ritme! Een supergoed nummer, en heerlijk om naar te luisteren.

‘The Minute I Let Go’  gaat over Canada, een land, waar David misschien nog wel een keer naar gaat verhuizen. Het nummer begint met een stevige beat en daarop bouwen de zang en gitaar hun partij. Je voelt meteen de puls en begint al mee te bewegen. Het is niet echt een nummer dat eruit springt, maar wel een prima nummer.

Het één na laatste nummer is ontstaant in de oefenruimte tijdens een jam. David pakte een gitaartje die hij zag hangen, en begon er op te spelen. Het riffje wat hij toen spelen is in ‘White On White’ het coupletje geworden. Ook dit nummer is weer aardig vol en harder dan de rest. Een stevige drum gemixt met een strak gitaarriffje. In dit nummer spelen de muzikanten lekker strak. Alle noten op dezelfde tel maakt het een strak nummer en het kleine gitaarsolootje zorgt voor de benodigde afwisseling.

‘The Long-lost Art Of Becoming Invisible‘ is eigenlijk een dramatisch slot op de opener ‘Wake Up’. Het nummer is bewerkt met stadsgeluiden die David zelf heeft opgenomen toen hij in Amsterdam fietste. Sietse van Gorkom speelt in dit nummer de vioolpartij. Het nummer heeft dus ongeveer hetzelfde riffje als Wake Up, maar is groter en voller. Hierdoor heeft het album de perfecte opener en afsluiter. El Pino And The Volunteers gaan zeker vooruit als het gaat om hun popgehalte!

 CD2
1. Take Back the City (4:39)
2. Shut Your Eyes (3:16)
3. An Olive Grove Facing The Sea (2009 Version) (4:57)
4. Run (5:55)
5. Give Me Strength (3:23)
6. Signal Fire (4:26)
7. Spitting Games (3:46)
8. Open Your Eyes (5:39)
9. Dark Roman Wine (4:16)
10. Fifteen Minutes Old (3:16)
11. You Are My Joy (3:45)
12. Golden Floor (3:18)
13. Starfighter Pilot (3:18)
14. PPP (3:24)
15. Chasing Cars (Live at the Union Chapel) (5:17)‘

Just Say Yes’ begint redelijk bekend, alsof het gewoon weer de oude Snow Patrol is. Daar is natuurlijk niks mis mee. Met hun oude nummers hebben ze natuurlijk fans gewonnen. De drum bouwt zich langzaam op, er komt een achtergrond koortje bij, maar de climax komt in het refrein. De drum en de bas komen er vol bij en de passende stem van Gary Lightbody begint ook voller te zingen. De synthesizers knallen erbij, en je begint meteen mee te bewegen. Dan bouwt het zich weer af en begint het tweede couplet. Dit keer met een stevigere beat. Ook de gitaar komt er steviger bij met een lekker gitaarriffje. Dan weer de opbouw. Gitaar en bas zijn weg, Gary zingt: “For Gods Sake Dear…” vier maal, en dan begint het weer. Alle instrumenten knallen erin en maken het een prima refrein. De bridge duurt maar kort en is ook niet heel interessant, maar daarna knalt het refrein er weer heerlijk in. Over de outtro valt niet veel te zeggen. Alle instrumenten houden op en de synthesizer glijdt langzaam weg.  

‘Give Me Strenght’ begint redelijk rustig met een akoestisch gitaartje. Dan komt de zang erbij en begint het couplet. Op de achtergrond hoor je de synthesizer meespelen. Tijdens het nummer komen er steeds meer instrumenten bij en wordt alles harder. Voor de opbouw krijgt dit nummer zeker een dikke 8. Als het gaat om afwisseling en opbouw tussen coupletten en refreinen dan is het niet een heel hoog cijfer. Het nummer gaat in een keer over naar het refrein en dan meteen weer terug naar het couplet. Als je net ‘Just Say Yes’ hebt geluisterd is dat wel een beetje jammer. Toch een fijn nummer. Zeer makkelijk te luisteren en een goede opbouw. 

‘Dark Roman Wine’ begint heel anders dan ‘Give Me Strenght’. De intro is rustig en je zou het zelfs saai kunnen noemen. De intro duurt naar mijn idee te lang, maar misschien houdt Snow Patrol rekening met de ouden van dagen. Dit nummer blijft het hele nummer zoals de intro was. Dat was een flinke tegenvaller. Je zou namelijk verwachten dat het op een gegeven moment harder zou worden en dat tot een enorme climax zal leiden, maar dat is bij dit nummer niet het geval. Een tegenvallertje.}

Voor de rest staan er op dit album geweldige nummers die Snow Patrol al eerder op albums heeft laten verschijnen. Hierbij moet je denken aan nummers als ‘Chasing Cars’. Dit album is een samenstelling van veel qua stijl verschillende nummers. Een topalbum!

1. In This Light And On This Evening (4:21)
2. Bricks And Mortar (6:21)
3. Papillon (5:24)
4. You Don’t Know Love (4:39)
5. The Big Exit (4:44)
6. The Boxer (4:40)
7. Like Treasure (4:52)
8. Eat Raw Meat = Blood Drool (4:53)
9. Walk the Fleet Road (3:47)

‘In This Light and On This Evening’ is de openingstrack van de nieuwe plaat van de Editors. Je hoort de synthesizers opzwellen en het tot een enorme climax leiden met een bas die  er geweldig uit knalt. Terwijl de enorme bombastische stem van Tom Smith in het vers zingt : “London’s become, the most beautiful thing I’ve seen”  , dendert er weer syntheziser erover heen. Het mag duidelijk wezen: De Editors zijn veranderd. De gitaren zijn ingeruild voor synthesizers en het album staat centraal over London en de mens en God. Als er een God is, waarom doet hij dan niks? Dat is de vraag in de single Papillon, van dezelfde plaat, die ik zometeen zal beschrijven

Ook nummer 2, ‘Bricks and Mortar’ zit weer vol met synthesizers. Die gasten weten duidelijk hoe ze die dingen moeten gebruiken. Zelfs al gebruiken ze twee of drie of zelfs vier synthesizers tegelijk, het klinkt nooit als een zooitje. Het is  altijd strak. Maar nu over het nummer. De eerste paar maten beginnen rustig. Je hoort een paar maten voor het refrein dat het steeds iets harder gaat worden. De achtergrond zang in het refrein geeft het nummer een mysterieuze draai. Toch wel een beetje jammer dat er niet heel veel meer gebeurt in het nummer.

Zoals eerder verteld is ‘Papillon’ een nummer met de vraag: Als er een God is, waarom doet Hij dan niks? Ook dit nummer doet het hem weer met zijn opbouw. Het begint met Synthesizers en drum. Strak, zoals we van de Editors gewend zijn. Dan komt de perfecte stem van Tom er bij. Dan zijn er een paar maten met een soort zang erin, en dan komt de knal. het is een seconde stil, en dan zingt Tom: “It kicks like a sleep twitch”. Op dat moment stort de bas zich in het nummer. Het nummer bouwt zich zo ongelofelijk goed op en maakt het nummer ‘Pappilon’  daarmee nummer 1.

Ook ‘You Don’t Know Love’ begint weer rustig. Maar deze blijft dat ook wel. Toch maakt dat het nummer niet minder mooi. De samenwerking tussen de verschillende instrumenten is goed te horen. Dat is zeer goed gedaan. De bas knalt er niet uit, maar dat hoeft ook niet. Toch is het nummer strak, goed, en zoals bijna alle nummers van het album mysterieus. De stem van Tom past precies bij de geluiden van de instrumenten.

‘The Big Exit’ begint redelijk apart, maar dat verandert in de loop van het nummer. Ook deze is redelijk rustig vergeleken met de eerdere nummers. Weer vol met synthesizers, zoals eigenlijk het hele album. De zin: “They took what once was ours” is toch wel het belangrijkst voor het nummer. Tom zelf zingt het, maar het wordt ook in de achtergrond gezongen. Misschien dat Tom er wat mee wil zeggen?

De Intro van ‘The Boxer’ begint al goed. Je begint mee te tikken met je voet of vingers, en dat betekent vaak al iets goeds. Toch jammer dat dit nummer enigszins eentonig is. Geen geweldige opbouw. En dat vind ik toch jammer, want dat had ik wel verwacht eigenlijk. Vooral omdat bijna alle nummers van dit album een geweldige opbouw hebben.

‘Like Treasure’ begint stevig en strak. Ook de echo in het refrein zorgt weer voor extra spanning. Het is geen seconde stil in dit nummer. Maakt het nummer naar mijn idee ook erg spannend. Ook in de bridge hoor de toch wel erg goede zangkwaliteiten van Tom. De kracht in zijn stem is geweldig.

De intro van ‘Eat Raw Meat = Blood Drol’ doet het hem weer. Het geeft je meteen een spannende sfeer. Begint weer wat rustig, maar het refrein is toch wat pittiger. De geluiden die ze hebben gebruikt met het bewerken van het nummer passen er erg bij. De synthesizers worden weer optimaal gebruikt. Ook is het refrein redelijk snel mee te zingen. Één van de betere nummers van het album.

Het laatste nummer valt wat tegen. “Walk The Fleet Road’ heeft niet wat de andere nummers wel hebben. Het geeft me nét niet die kick die ik krijg van Papillon. Het hele nummer blijft eentonig, en dat is wel zonde. Het laaste nummer moet je namelijk toch wel iets geven waarmee je de CD kan afsluiten. Toch jammer, vooral als je weet dat Editors beter kan.

Een plaat vol met vragen en spanning.  Een aanrader!