Muziekblog.com

Ze zijn niet heel bekend, maar het Nederlands bandje El Pino And The Volunteers kwam 21 November 2009 met hun nieuwe album ‘The Long-lost Art Of Becoming Invisible’. Ikzelf was bij het promotingsconcert, 12 November, in Rotown, Rotterdam.

Tracklist:
1. Wake Up
2. Dust And Doubts
3. The Big, The Blind, The Undefined
4. There’s No Cure For Stupidity
5. Here’s To The Rescue
6. Black And Blue
7. Right On
8. Not Jealous
9. Don’t Look At Me ‘Cause I Don’t Know
10. The Minute I Let Go
11. White On White
12. The Long-Lost Art Of Becoming Invisible

De opener: ‘Wake Up’  geeft al aan dat er een verandering heeft plaatsgevonden bij El Pino. Het americano geluidje en het folkerige is weg, en El Pino begint meer een popbandje te worden. De intro begint rustig met een akoestische gitaar, waar een piano en elektrische gitaar overheen komen. De intro bouwt zich op, er komen drums en zang bij en op een onverwachts moment begint het couplet. Het couplet is rustig en zit strak in elkaar, en je hoort het al wanneer het refrein gaat beginnen doordat de gitaar en drums stevig beginnen te spelen. Het refrein is redelijk eenvoudig, maar het nummer wordt zeer interessant gemaakt doordat het refrein steeds op een wel logisch, maar onverwachts moment begint. Het nummer wordt zo nu en dan wat opgevrolijkt door een gitaar die wat soleert en dat, samen met de onverwachtse inzetten maakt dit nummer en goed, lekker en uniek nummer.

Dust and Doubts is het tweede nummer. bekijk hier de video:

Nummer drie is ‘The Big, The Blind, The Undefined’. Het nummer in ontstaan uit een oud liedje, genaamd ‘Elevator’. Ap (bas) heeft het nummer verandert en het speelbaar gemaakt. Tjirk (gitaar) heeft daarbij de refreinen en de birdge gemaakt. David (zang, gitaar) heeft hierop de tekst gemaakt. Dit nummer is minder interessant gemaakt door opvallende bijvoegingen. De intro begint weer met een akoestische gitaar. Op het moment dat de drum erin valt begint het couplet. Het nummer blijft ongeveer hetzelfde en er zijn niet echt grote verschillen qua dynamiek. De stem van David begint na een tijdje een beetje zeurderig te klinken, en dat maakt het nummer na een tijdje luisteren ook een tikkeltje saai. (continue reading…)

Up To Now is het eerste verzamelalbum van de alternatieve rockband ‘Snow Patrol’. Het bestaat uit een aantal nummers van de vorige albums, 3 nieuwe nummers en 3 live nummers. ‘Just Say Yes’, ‘Give Me Strenght’ en ‘Dark Roman Wine’ zijn de nieuwe nummers op het album.

CD 1:
1. Chocolate (3:00)
2. Chasing Cars (4:25)
3. Crack The Shutters (3:21)
4. Set The Fire To The Third Bar (3:22)
5. Crazy In Love (4:24)
6. Just Say Yes (4:41)
7. Batten Down The Hatch (3:28)
8. You’re All I Have (4:32)
9. Hands Open (3:15)
10. Cartwheels
11. The Planets Bend Between Us (2009 Version) (4:01)
12. Ask Me How I Am (2:34)
13. On-Off (2:40)
14. Making Enemies (4:18)
15. Run (Live at the Union Chapel) (5:04)

 CD2
1. Take Back the City (4:39)
2. Shut Your Eyes (3:16)
3. An Olive Grove Facing The Sea (2009 Version) (4:57)
4. Run (5:55)
5. Give Me Strength (3:23)
6. Signal Fire (4:26)
7. Spitting Games (3:46)
8. Open Your Eyes (5:39)
9. Dark Roman Wine (4:16)
10. Fifteen Minutes Old (3:16)
11. You Are My Joy (3:45)
12. Golden Floor (3:18)
13. Starfighter Pilot (3:18)
14. PPP (3:24)
15. Chasing Cars (Live at the Union Chapel) (5:17)‘

Just Say Yes’ begint redelijk bekend, alsof het gewoon weer de oude Snow Patrol is. Daar is natuurlijk niks mis mee. Met hun oude nummers hebben ze natuurlijk fans gewonnen. De drum bouwt zich langzaam op, er komt een achtergrond koortje bij, maar de climax komt in het refrein. De drum en de bas komen er vol bij en de passende stem van Gary Lightbody begint ook voller te zingen. De synthesizers knallen erbij, en je begint meteen mee te bewegen. Dan bouwt het zich weer af en begint het tweede couplet. Dit keer met een stevigere beat. Ook de gitaar komt er steviger bij met een lekker gitaarriffje. Dan weer de opbouw. Gitaar en bas zijn weg, Gary zingt: “For Gods Sake Dear…” vier maal, en dan begint het weer. Alle instrumenten knallen erin en maken het een prima refrein. De bridge duurt maar kort en is ook niet heel interessant, maar daarna knalt het refrein er weer heerlijk in. Over de outtro valt niet veel te zeggen. Alle instrumenten houden op en de synthesizer glijdt langzaam weg.  

‘Give Me Strenght’ begint redelijk rustig met een akoestisch gitaartje. Dan komt de zang erbij en begint het couplet. Op de achtergrond hoor je de synthesizer meespelen. Tijdens het nummer komen er steeds meer instrumenten bij en wordt alles harder. Voor de opbouw krijgt dit nummer zeker een dikke 8. Als het gaat om afwisseling en opbouw tussen coupletten en refreinen dan is het niet een heel hoog cijfer. Het nummer gaat in een keer over naar het refrein en dan meteen weer terug naar het couplet. Als je net ‘Just Say Yes’ hebt geluisterd is dat wel een beetje jammer. Toch een fijn nummer. Zeer makkelijk te luisteren en een goede opbouw.  (continue reading…)

In This Light And On This Evening, het nieuwe album van Editors is weer venieuwend.
Ze veranderen van gitaarrock naar synthesizerrock. Je moet het album vaker gaan luisteren wil je het écht goed gaan vinden en alles echt door hebben.

1. In This Light And On This Evening (4:21)
2. Bricks And Mortar (6:21)
3. Papillon (5:24)
4. You Don’t Know Love (4:39)
5. The Big Exit (4:44)
6. The Boxer (4:40)
7. Like Treasure (4:52)
8. Eat Raw Meat = Blood Drool (4:53)
9. Walk the Fleet Road (3:47)

‘In This Light and On This Evening’ is de openingstrack van de nieuwe plaat van de Editors. Je hoort de synthesizers opzwellen en het tot een enorme climax leiden met een bas die  er geweldig uit knalt. Terwijl de enorme bombastische stem van Tom Smith in het vers zingt : “London’s become, the most beautiful thing I’ve seen”  , dendert er weer syntheziser erover heen. Het mag duidelijk wezen: De Editors zijn veranderd. De gitaren zijn ingeruild voor synthesizers en het album staat centraal over London en de mens en God. Als er een God is, waarom doet hij dan niks? Dat is de vraag in de single Papillon, van dezelfde plaat, die ik zometeen zal beschrijven

Ook nummer 2, ‘Bricks and Mortar’ zit weer vol met synthesizers. Die gasten weten duidelijk hoe ze die dingen moeten gebruiken. Zelfs al gebruiken ze twee of drie of zelfs vier synthesizers tegelijk, het klinkt nooit als een zooitje. Het is  altijd strak. Maar nu over het nummer. De eerste paar maten beginnen rustig. Je hoort een paar maten voor het refrein dat het steeds iets harder gaat worden. De achtergrond zang in het refrein geeft het nummer een mysterieuze draai. Toch wel een beetje jammer dat er niet heel veel meer gebeurt in het nummer.

Zoals eerder verteld is ‘Papillon’ een nummer met de vraag: Als er een God is, waarom doet Hij dan niks? Ook dit nummer doet het hem weer met zijn opbouw. Het begint met Synthesizers en drum. Strak, zoals we van de Editors gewend zijn. Dan komt de perfecte stem van Tom er bij. Dan zijn er een paar maten met een soort zang erin, en dan komt de knal. het is een seconde stil, en dan zingt Tom: “It kicks like a sleep twitch”. Op dat moment stort de bas zich in het nummer. Het nummer bouwt zich zo ongelofelijk goed op en maakt het nummer ‘Pappilon’  daarmee nummer 1.

Ook ‘You Don’t Know Love’ begint weer rustig. Maar deze blijft dat ook wel. Toch maakt dat het nummer niet minder mooi. De samenwerking tussen de verschillende instrumenten is goed te horen. Dat is zeer goed gedaan. De bas knalt er niet uit, maar dat hoeft ook niet. Toch is het nummer strak, goed, en zoals bijna alle nummers van het album mysterieus. De stem van Tom past precies bij de geluiden van de instrumenten.

‘The Big Exit’ begint redelijk apart, maar dat verandert in de loop van het nummer. Ook deze is redelijk rustig vergeleken met de eerdere nummers. Weer vol met synthesizers, zoals eigenlijk het hele album. De zin: “They took what once was ours” is toch wel het belangrijkst voor het nummer. Tom zelf zingt het, maar het wordt ook in de achtergrond gezongen. Misschien dat Tom er wat mee wil zeggen?

De Intro van ‘The Boxer’ begint al goed. Je begint mee te tikken met je voet of vingers, en dat betekent vaak al iets goeds. Toch jammer dat dit nummer enigszins eentonig is. Geen geweldige opbouw. En dat vind ik toch jammer, want dat had ik wel verwacht eigenlijk. Vooral omdat bijna alle nummers van dit album een geweldige opbouw hebben.

‘Like Treasure’ begint stevig en strak. Ook de echo in het refrein zorgt weer voor extra spanning. Het is geen seconde stil in dit nummer. Maakt het nummer naar mijn idee ook erg spannend. Ook in de bridge hoor de toch wel erg goede zangkwaliteiten van Tom. De kracht in zijn stem is geweldig.

De intro van ‘Eat Raw Meat = Blood Drol’ doet het hem weer. Het geeft je meteen een spannende sfeer. Begint weer wat rustig, maar het refrein is toch wat pittiger. De geluiden die ze hebben gebruikt met het bewerken van het nummer passen er erg bij. De synthesizers worden weer optimaal gebruikt. Ook is het refrein redelijk snel mee te zingen. Één van de betere nummers van het album.

Het laatste nummer valt wat tegen. “Walk The Fleet Road’ heeft niet wat de andere nummers wel hebben. Het geeft me nét niet die kick die ik krijg van Papillon. Het hele nummer blijft eentonig, en dat is wel zonde. Het laaste nummer moet je namelijk toch wel iets geven waarmee je de CD kan afsluiten. Toch jammer, vooral als je weet dat Editors beter kan.

Een plaat vol met vragen en spanning.  Een aanrader!