Muziekblog.com

In This Light And On This Evening, het nieuwe album van Editors is weer venieuwend.
Ze veranderen van gitaarrock naar synthesizerrock. Je moet het album vaker gaan luisteren wil je het écht goed gaan vinden en alles echt door hebben.

1. In This Light And On This Evening (4:21)
2. Bricks And Mortar (6:21)
3. Papillon (5:24)
4. You Don’t Know Love (4:39)
5. The Big Exit (4:44)
6. The Boxer (4:40)
7. Like Treasure (4:52)
8. Eat Raw Meat = Blood Drool (4:53)
9. Walk the Fleet Road (3:47)

‘In This Light and On This Evening’ is de openingstrack van de nieuwe plaat van de Editors. Je hoort de synthesizers opzwellen en het tot een enorme climax leiden met een bas die  er geweldig uit knalt. Terwijl de enorme bombastische stem van Tom Smith in het vers zingt : “London’s become, the most beautiful thing I’ve seen”  , dendert er weer syntheziser erover heen. Het mag duidelijk wezen: De Editors zijn veranderd. De gitaren zijn ingeruild voor synthesizers en het album staat centraal over London en de mens en God. Als er een God is, waarom doet hij dan niks? Dat is de vraag in de single Papillon, van dezelfde plaat, die ik zometeen zal beschrijven

Ook nummer 2, ‘Bricks and Mortar’ zit weer vol met synthesizers. Die gasten weten duidelijk hoe ze die dingen moeten gebruiken. Zelfs al gebruiken ze twee of drie of zelfs vier synthesizers tegelijk, het klinkt nooit als een zooitje. Het is  altijd strak. Maar nu over het nummer. De eerste paar maten beginnen rustig. Je hoort een paar maten voor het refrein dat het steeds iets harder gaat worden. De achtergrond zang in het refrein geeft het nummer een mysterieuze draai. Toch wel een beetje jammer dat er niet heel veel meer gebeurt in het nummer.

Zoals eerder verteld is ‘Papillon’ een nummer met de vraag: Als er een God is, waarom doet Hij dan niks? Ook dit nummer doet het hem weer met zijn opbouw. Het begint met Synthesizers en drum. Strak, zoals we van de Editors gewend zijn. Dan komt de perfecte stem van Tom er bij. Dan zijn er een paar maten met een soort zang erin, en dan komt de knal. het is een seconde stil, en dan zingt Tom: “It kicks like a sleep twitch”. Op dat moment stort de bas zich in het nummer. Het nummer bouwt zich zo ongelofelijk goed op en maakt het nummer ‘Pappilon’  daarmee nummer 1.

Ook ‘You Don’t Know Love’ begint weer rustig. Maar deze blijft dat ook wel. Toch maakt dat het nummer niet minder mooi. De samenwerking tussen de verschillende instrumenten is goed te horen. Dat is zeer goed gedaan. De bas knalt er niet uit, maar dat hoeft ook niet. Toch is het nummer strak, goed, en zoals bijna alle nummers van het album mysterieus. De stem van Tom past precies bij de geluiden van de instrumenten.

‘The Big Exit’ begint redelijk apart, maar dat verandert in de loop van het nummer. Ook deze is redelijk rustig vergeleken met de eerdere nummers. Weer vol met synthesizers, zoals eigenlijk het hele album. De zin: “They took what once was ours” is toch wel het belangrijkst voor het nummer. Tom zelf zingt het, maar het wordt ook in de achtergrond gezongen. Misschien dat Tom er wat mee wil zeggen?

De Intro van ‘The Boxer’ begint al goed. Je begint mee te tikken met je voet of vingers, en dat betekent vaak al iets goeds. Toch jammer dat dit nummer enigszins eentonig is. Geen geweldige opbouw. En dat vind ik toch jammer, want dat had ik wel verwacht eigenlijk. Vooral omdat bijna alle nummers van dit album een geweldige opbouw hebben.

‘Like Treasure’ begint stevig en strak. Ook de echo in het refrein zorgt weer voor extra spanning. Het is geen seconde stil in dit nummer. Maakt het nummer naar mijn idee ook erg spannend. Ook in de bridge hoor de toch wel erg goede zangkwaliteiten van Tom. De kracht in zijn stem is geweldig.

De intro van ‘Eat Raw Meat = Blood Drol’ doet het hem weer. Het geeft je meteen een spannende sfeer. Begint weer wat rustig, maar het refrein is toch wat pittiger. De geluiden die ze hebben gebruikt met het bewerken van het nummer passen er erg bij. De synthesizers worden weer optimaal gebruikt. Ook is het refrein redelijk snel mee te zingen. Één van de betere nummers van het album.

Het laatste nummer valt wat tegen. “Walk The Fleet Road’ heeft niet wat de andere nummers wel hebben. Het geeft me nét niet die kick die ik krijg van Papillon. Het hele nummer blijft eentonig, en dat is wel zonde. Het laaste nummer moet je namelijk toch wel iets geven waarmee je de CD kan afsluiten. Toch jammer, vooral als je weet dat Editors beter kan.

Een plaat vol met vragen en spanning.  Een aanrader!